Σε μια αιφνιδιαστική κίνηση που αλλάζει άρδην το πολιτικό σκηνικό στο Ισραήλ, το κόμμα Λικούντ του Μπενιαμίν Νετανιάχου ανακοίνωσε το βράδυ της Τετάρτης 13 Μαίου την κατάθεση νομοσχεδίου για τη διάλυση της Κνεσέτ. Η κίνηση αυτή ανοίγει επίσημα τον δρόμο για πρόωρες κάλπες, μεταφέροντας την πρωτοβουλία των κινήσεων από την αντιπολίτευση στο πρωθυπουργικό επιτελείο.
Το χρονοδιάγραμμα της διάλυσης
Το νομοσχέδιο, το οποίο φέρει τις υπογραφές των ηγετών και των έξι κοινοβουλευτικών ομάδων της κυβερνητικής πλειοψηφίας, ορίζει τα εξής:
- Πρόωρο τέλος: Η 25η Κνεσέτ θα διαλυθεί πριν από την κανονική λήξη της θητείας της (η οποία ήταν προγραμματισμένη για τις 27 Οκτωβρίου).
- Ημερομηνία εκλογών: Οι κάλπες θα στηθούν σε ημερομηνία που θα οριστεί από την αρμόδια επιτροπή, τουλάχιστον 90 ημέρες μετά την ψήφιση του νόμου.
- Κρίσιμη ψηφοφορία: Το νομοσχέδιο αναμένεται να τεθεί προς ψήφιση στην ολομέλεια στις 20 Μαίου.
Η εσωτερική κρίση και το «αγκάθι» των υπερορθόδοξων
Η απόφαση για διάλυση δεν ήταν προϊόν στρατηγικής επιλογής αλλά ανάγκης, καθώς η κυβερνητική συνοχή δοκιμάστηκε σκληρά το τελευταίο 24ωρο. Η αιτία βρίσκεται στη δυσαρέσκεια των υπερορθόδοξων κομμάτων, τα οποία κατηγόρησαν τον Νετανιάχου για αθέτηση υποσχέσεων σχετικά με τον νόμο που θα εξαιρούσε τους σπουδαστές των ιεσιβότ (θρησκευτικών σχολείων) από τη στρατιωτική θητεία.
Με την πλειοψηφία του να κρέμεται από μια κλωστή, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός επέλεξε να «αποδράσει» προς τις εκλογές με δικούς του όρους, αντί να επιτρέψει στην αντιπολίτευση να πιστωθεί την πτώση της κυβέρνησης.
Η στρατηγική πίσω από την κίνηση
Η ανακοίνωση του Λικούντ αποτελεί ένα στρατηγικό πλήγμα κατά της αντιπολίτευσης. Ενώ τα αντίπαλα κόμματα ετοιμάζονταν να καταθέσουν δικό τους αίτημα διάλυσης εκμεταλλευόμενα την κυβερνητική κρίση, ο Νετανιάχου ανέλαβε ο ίδιος τον έλεγχο του εκλογικού ημερολογίου, εμποδίζοντας τους αντιπάλους του να εμφανιστούν ως οι ρυθμιστές των εξελίξεων.
Για ακόμα μία φορά, ο Νετανιάχου αποδεικνύεται ικανός στην πολιτική επιβίωση, επιλέγοντας τη «φυγή προς τα εμπρός» σε μια στιγμή που η εσωτερική πίεση από τους θρησκευτικούς του συμμάχους απειλούσε να οδηγήσει την κυβέρνησή του σε άτακτη κατάρρευση.
