Η γιορτή της Μεταπολίτευσης χάνει τη λάμψη
της και αυτό όχι μόνο γιατί πραγματοποιήθηκε στα αποκαΐδια της Κυπριακής
τραγωδίας για τον Ελληνισμό, αλλά και για τον λόγο ότι διαψεύστηκαν οι
ελπίδες, που δημιουργήθηκαν για τη χώρα, αφού αντί της σταθερής ανόδου
της
Θα περίμενε κανείς εύλογα, ότι μετά την πτώση της επτάχρονης δικτατορίας το 1974, η επαναφορά στη δημοκρατική ομαλότητα και η πολιτική ριζοσπαστικοποίηση του λαού, θα αποτελούσαν την αφετηρία για τη μετάβαση της σύγχρονης Ελλάδος σε ένα άλλο ποιοτικό επίπεδο. Πλην όμως ο εναγκαλισμός της κομματικής εξουσίας και του πολιτικού προσωπικού με την εξαρτημένη οικονομική μεταπρατική και παρασιτική ολιγαρχία αποτέλεσαν θανατηφόρο συνδυασμό.
Η παρασιτική οικονομική ολιγαρχία
Είναι χαρακτηριστικό, ότι κατά τη Μεταπολίτευση οποιαδήποτε προσπάθεια αυτοδύναμης παραγωγικής δραστηριότητας στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα υπονομεύθηκε και ξεπουλήθηκε «αντί πινακίου φακής» από τους μεσίτες των ξένων συμφερόντων, δηλαδή την παρασιτική οικονομική ολιγαρχία.
Η τελευταία θεωρούσε αφρόνως ότι ήταν προτιμότερο, αφού απέφερε περισσότερα και πιο εύκολα κέρδη για την ίδια και για τους ξένους “κηδεμόνες”, να εισάγει τα βιομηχανικά προϊόντα και να εξάγει τα κέρδη της στην Ελβετία, από το να σχεδιάσει και να κατασκευάσει αυτά στην Ελλάδα, θωρακίζοντας έτσι την οικονομία της.
Χαρακτηριστική και όχι μόνη είναι η περίπτωση της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας που την έχουν οδηγήσει στην πλήρη ανυποληψία, κάτι που αποτελεί και βαρύ πλήγμα για τα εθνικά συμφέροντα και την άμυνα της χώρας. Η πολιτική εξουσία, αντί να ανατρέψει αυτή την κατάσταση μετατράπηκε σε “σάρκα εκ της σαρκός” της παρασιτικής ολιγαρχίας, πριμοδοτώντας με τις πολιτικές αυτές την καταστροφική πορεία της χώρας, διαλύοντας την οικονομία και το πολιτικό εποικοδόμημα και μολύνοντας συγχρόνως όλη την κοινωνία και τους ενδιάμεσους θεσμούς με την ιδεολογία της αρπαχτής και της ήσσονος προσπάθειας.
Κυρίαρχο στοιχείο αυτής της περιόδου αποτέλεσαν οι τρομακτικές σπατάλες, οι μίζες, η διαφθορά και η σήψη, μεταξύ του κρατικοδίαιτου ιδιωτικού τομέα και του πολιτικού προσωπικού εξουσίας, αλλά και ο ανεξέλεγκτος υπερδανεισμός όλων των ελληνικών νοικοκυριών, για τη δημιουργία ψευδοευημερίας και ανοχής, που, πέραν της οικονομικής χρεωκοπίας, επέφερε συνθήκες πολιτικής “ομηρίας” και “μιθριδατισμού” στην κοινωνία.
Πνέοντας εσαεί τα λοίσθια
Οι εθνικές φαντασιώσεις περί ισχυρής Ελλάδος και περί υπερήφανης ανεξάρτητης χώρας, περί κοινωνικού κράτους και κράτους δικαίου (παρά τις σοβαρές προσπάθειες, που έγιναν ειδικά την περίοδο 1981-1985), τις οποίες φρόντιζε το πολιτικό προσωπικό, εξαιτίας κυρίως της Ύστερης Μεταπολίτευσης να διοχετεύει ως αναισθητικό σε όλη την κοινωνία, συνετρίβησαν με βίαιο τρόπο μετά την επιδείνωση της δημοσιονομικής και δανειακής κρίσης, που εμφανίσθηκε με την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση του 2008, οδηγώντας την χώρα στον μνημονιακό “οδοστρωτήρα”.
Η Ελλάδα έκτοτε συνεχίζει αδιάκοπα το ταξίδι της προς τον Αχέροντα. Με πλοηγό ένα κατ’ εξοχήν ελλειμματικό και αμοραλιστικής φύσεως πολιτικό προσωπικό και μια υποτελή και εξαρτημένη οικονομική ολιγαρχία, χωρίς εθνική συνείδηση, κατευθύνεται όχι σε κάποιο λιμάνι ασφαλείας, αλλά σε βαθιά και αχαρτογράφητα νερά. Κατ’ αναλογία μπορούμε να προσομοιάσουμε αυτή την πορεία με την τρομακτική περιπλάνηση του Οδυσσέα μεταξύ Κυκλώπων και Λαιστρυγόνων μετά την πτώση της Τροίας.
Και ενώ αυτός είχε ως υπέρτατο στόχο του την επιστροφή στην Ιθάκη, κάτι που τον βοήθησε να αντιμετωπίζει τους κινδύνους και τις περιπέτειες που του επέβαλε ο Ποσειδώνας ως τιμωρία του, στην περίπτωση της χώρας μας έχουν απολεσθεί οι στόχοι. Και όταν ένα έθνος, ένας λαός δεν έχει στόχους, ελπίδα και όραμα για να αγωνιστεί γι’ αυτό, το μέλλον του διαγράφεται ζοφερό.
Η Ελλάδα, λόγω των διαχρονικών στρεβλώσεων σε πολλούς τομείς, μετατράπηκε σε διεθνές “πειραματόζωο” μετά τη μεγάλη καπιταλιστική κρίση του 2008. Δεκαέξι χρόνια μετά την είσοδό της στον μνημονιακό οδοστρωτήρα, που διέλυσε το βιοτικό επίπεδο της πλειοψηφίας του λαού, διαρρηγνύοντας και τις μέχρι τότε κοινωνικές ισορροπίες και επτά χρόνια μετά την έξοδό της από τον μνημονιακό ζουρλομανδύα, παρά τα ψευδεπίγραφα φληναφήματα του κυβερνητικού μπλοκ της ΝΔ, αντί να οδεύει προς το ξέφωτο, πορεύεται προς το βάθος του τούνελ, αναμένοντας την επόμενη σύγκρουση με την «αμαξοστοιχία μιας νέας χρεωκοπίας», που κινείται συνεχώς προς το μέρος της.
Το μεταμνημονιακό καθεστώς
Αν ο δικομματισμός κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης μετατράπηκε, ιδιαίτερα στην ύστερη φάση αυτής σε εθνικό βαρίδι, που συνέβαλε, λόγω των αβελτηριών που επέδειξαν τα τότε κόμματα εξουσίας, στην χρεωκοπία του 2010, ο ιδιότυπος μονοπολισμός της κυβέρνησης της ΝΔ, που αντιστοιχεί στη μεταμνημονιακή περίοδο (2019-2026) αποτέλεσε την βάση της δημιουργίας ενός ιδιαιτέρως απεχθούς και επικίνδυνου καθεστωτικού πολιτικού συστήματος, που βυθίζει συνεχώς την χώρα στην παρακμή.
Τα κύρια χαρακτηριστικά του είναι η διάχυση της πλουτοκρατίας από τους αφανείς κύκλους, που τέμνεται η διαπλοκή της πολιτικής εξουσίας με την οικονομική παρασιτική ολιγαρχία σε μαζική κοινωνική μηχανική, μέσω του άκρατου πελατειασμού και της κομματικής λογικής, με απαύγασμα του φαινομένου αυτού την ληστεία στον ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά και την μη διερευνηθείσα ακόμη καταλήστευση των χρημάτων του Ταμείου Ανάκαμψης, που ενώ θα έπρεπε να τοποθετηθούν με «ιερό» τρόπο για την ανασυγκρότηση και αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της χώρας με ανταγωνιστικά υποστυλώματα, κατέληξαν σε λίγους, ενισχύοντας τον παρασιτισμό.
Γενική εξάλλου είναι η κρίση των θεσμών με ιδιαίτερα σοκαριστική την κατάσταση της λειτουργίας του θεσμού της δικαιοσύνης, που συνδέεται με το αίσθημα της ατιμωρησίας, όπου για πρώτη φορά στην Μεταπολίτευση το 80% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι δεν εμπιστεύεται τον θεσμό αυτό, λόγω της χρησιμοποίησής του από την ιθύνουσα πολιτική και οικονομική εξουσία για τη συγκάλυψη εθνικών και τραυματικών σκανδάλων (Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, υποκλοπές κ.λπ.) που ενισχύουν το αίσθημα της ατιμωρησίας στους κατέχοντες την εξουσία και την οικονομική δύναμη.
Οι λόγοι της χρόνιας υποβάθμισης
Οι μείζονες αιτίες της διαχρονικής αυτής υποβάθμισης και καθυστέρησης της χώρας οφείλονται μεταξύ άλλων στην έλλειψη εθνικής αστικής τάξης δυτικού τύπου από την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους, αφού στη θέση της κυριαρχεί η κλεπτοκρατική παρασιτική οικονομική ολιγαρχία, στον έντονο “πελατειασμό”, που έχει διαβρώσει το πολιτικό σύστημα και όλους τους ενδιάμεσους θεσμούς του κρατικού εποικοδομήματος, αλλά και στον χαρακτήρα της ελληνικής κοινωνίας, που εμφανίζει την εικόνα μιας ασθενικής ατομικιστικής κοινωνίας, με εμφανή τα στοιχεία του “μιθριδατισμού”.
Μεγάλες ευθύνες, όμως, για αυτή την πορεία της Ελλάδος έχει το πολιτικό σύστημα και το πολιτικό προσωπικό εξουσίας, αφού η ύπαρξη και η λειτουργία των κομμάτων εξουσίας θα έπρεπε να έχει ως κεντρικό στόχο την “επούλωση” των διαχρονικών “πληγών” της χώρας και την αναζήτηση της οδού της ανάπτυξης και της κοινωνικής δικαιοσύνης και όχι την ικανοποίηση της κομματικής πελατείας και του μεταπρατικού κατεστημένου.
Το πολιτικό, όμως, προσωπικό, που άσκησε εξουσία ιδιαιτέρως κατά την ύστερη περίοδο της Μεταπολίτευσης ως σήμερα, με ιδιαίτερη αναφορά στην επτάχρονη διακυβέρνηση της ΝΔ, αντί να αποτελέσει τον σηματωρό για την επιβολή ενός ισχυρού εθνικού πλαισίου ανάπτυξης, με βάση τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της Ελλάδος, μετατράπηκε σε οργανικό τμήμα της “παρασιτικής” οικονομικής ολιγαρχίας, αποκτώντας συμφέροντα, ως επιμέρους ειδικό στρώμα στο Κράτος, μέσω των προνομίων και της ατιμωρησίας, τα οποία έχουν στρεβλώσει παντελώς το πολιτικό εποικοδόμημα, ιδιαίτερα κατά την τελευταία περίοδο της διακυβέρνησης από τη ΝΔ.
Από τη Μεταπολίτευση στο σήμερα
Συμπερασματικά, πενήντα δύο χρόνια από τη Μεταπολίτευση, όπου η Ελλάδα αρχικά πορεύθηκε με το καταναλωτικό πρότυπο ευημερίας με δανεικά και -αφού πλην ελαχίστων εξαιρέσεων έχει ενσωματώσει το φοβικό σύνδρομο ως βασικό στοιχείο δράσης των πολιτικών ελίτ στα εθνικά θέματα και αφού εν συνεχεία οδηγηθήκαμε στο μνημονιακό οδοστρωτήρα (που ανέτρεψε βιαίως το βιοτικό της επίπεδο και διέλυσε τις ψευδαισθήσεις περί ισχυρής χώρας)- συνεχίζει τον ίδιο ολισθηρό δρόμο χωρίς καμία αυτογνωσία.
Τόσο στην οικονομία όπου κυριαρχεί το παρασιτικό ληστρικό κεφάλαιο και η παρασιτική οικονομική ολιγαρχία χωρίς στοιχεία εθνικής συνείδησης, όσο και στα μεγάλα εθνικά ζητήματα που είναι η προστασία των δικαιωμάτων του Ελληνισμού (Ελλάδα, Κύπρος) εν σχέσει με τις αυξανόμενες αναθεωρητικές τουρκικές επιδιώξεις.
Ένα ριζοσπαστικό πολιτικό πρόγραμμα
Περισσότερο συνεπώς από οποιαδήποτε άλλη φορά σήμερα είναι αναγκαία η πρόταξη ενός ολιστικού, ριζοσπαστικού και παράλληλα ορθολογικού προγράμματος μεγάλης πνοής, που θα περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τα εξής:
Την ενδογενή ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας, την ουσιαστική εμβάθυνση και ανάταξη της παιδείας, την προστασία των μεσαίων και χαμηλότερων εισοδηματικών στρωμάτων, την ανακοπή της δημογραφικής κατάρρευσης, την εμβάθυνση και προστασία του δημοκρατικού πολιτεύματος και των ατομικών και συλλογικών εγγυήσεων κάθε Έλληνα πολίτη και την αντιμετώπιση του τουρκικού επεκτατισμού μέσω μιας νέας εθνικής στρατηγικής αποτροπής για την υπεράσπιση των συμφερόντων του Ελληνισμού στο Αιγαίου και την Ανατολική Μεσόγειο.
Αυτό όμως είναι η μια πλευρά του εκκρεμούς, καθώς απαιτείται η αντιστοίχισή της με τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού υποκείμενου ανατροπής, που θα αναλάβει να την εφαρμόσει. Και εδώ βρίσκεται το μείζον πολιτικό πρόβλημα της χώρας, δηλαδή η ανάγκη κάλυψης του μεγάλου πολιτικού κενού στην χώρα μας με τη δημιουργία ενός νέου δημοκρατικού πατριωτικού προοδευτικού πολιτικού κινήματος ανατροπής από τις υγιείς διάσπαρτες κοινωνικές δυνάμεις, που δεν είναι εγκλωβισμένες στην κυριαρχούσα νοσηρή κομματοκρατία (και από όσες εξ αυτών είναι καθηλωμένες από αυτήν, αλλά όχι διαβρωμένες), και το οποίο θα θέσει προς επίλυση τα μεγάλα υπαρξιακά ζητήματα της χώρας.
Ένα τέτοιο νέο πολιτικό υποκείμενο ανατροπής θα εκφράζει πραγματικά την ελληνική κοινωνία, τους πόθους και τις χαμένες ελπίδες της και θα αποτελείται από ενεργούς πολίτες που δεν θα έχουν ως κυρίαρχη πολιτική λογική την κατάληψη της εξουσίας ως αυτοσκοπό και λάφυρο, αλλά την υλοποίηση ενός ριζοσπαστικού και παράλληλα ρεαλιστικού πολιτικού προγράμματος για την αναγέννηση της Ελλάδος και την ανατροπή της συνεχούς βύθισής της.
