Ανησυχητικά είναι τα δεδομένα που παρουσιάζει η Eurobank για την ελληνική οικονομία. καθώς σύμφωνα με την σχετική της εκτίμηση θα καταφέρει να επιστρέψει στα επίπεδα του 2007 το… 2034.
Όπως γίνεται κατανοητό, αυτό δεν συνιστά μια απλή τεχνική καθυστέρηση.
Συνιστά μια ολόκληρη χαμένη τριακονταετία για μια γενιά που καλείται να ζήσει σε διαρκή συμπίεση εισοδημάτων και αβεβαιότητα.
Στο τέλος της δεύτερης τετραετίας της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η απόσταση ανάμεσα στα κυβερνητικά αφηγήματα περί «οικονομικού θαύματος» και στην πραγματικότητα που ζει η πλειοψηφία των πολιτών δεν ήταν ποτέ μεγαλύτερη.
Ήδη, τα στοιχεία της Eurostat για το 2025 αποτυπώνουν αυτή τη σκληρή εικόνα.
Η Ελλάδα παραμένει στον πάτο της Ευρωπαϊκής Ένωσης των 27 στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε όρους αγοραστικής δύναμης, μοιραζόμενη την τελευταία θέση με τη Βουλγαρία.
Την ίδια στιγμή, η πρόσφατη έρευνα του ΙΟΒΕ αποτυπώνει το κοινωνικό κόστος αυτής της πορείας.
Το 63% των νοικοκυριών δηλώνει ότι μόλις τα βγάζει πέρα, το 68% διαπίστωσε επιδείνωση των οικονομικών του μέσα στον τελευταίο χρόνο, ενώ το 85% δηλώνει πλήρη αδυναμία να αποταμιεύσει έστω και ένα ευρώ.
Το ζήτημα λοιπόν, δεν είναι μόνο τεχνικό, αλλά βαθιά πολιτικό.
Η αδιέξοδη αυτή κατάσταση δεν είναι κάποιο αναπόφευκτο φαινόμενο, ούτε αποτέλεσμα κρίσεων που δεν επιδέχονται παρεμβάσεων.
Είναι το αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών στην κατανομή των βαρών, στην αντιμετώπιση της ακρίβειας και στη διαχείριση των δημόσιων και ευρωπαϊκών πόρων.
Όταν η καθημερινότητα μετατρέπεται σε άθλο για τα δύο τρίτα της κοινωνίας, η ανοχή παύει να είναι αρετή, καθώς η κοινωνική πίεση δεν αντιμετωπίζεται με επικοινωνιακά τεχνάσματα και προσωρινά επιδόματα.
Απαιτείται πολιτική αλλαγή κατεύθυνσης, ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς, έλεγχος των υπερκερδών και μια οικονομική στρατηγική που βάζει στο επίκεντρο την αξιοπρέπεια των πολλών και όχι τους δείκτες των λίγων.
