Σε μια ταπεινωτική αναδίπλωση και ομολογία αποτυχίας της περίφημης «πράσινης μετάβασης» ένθερμος οπαδός της οποίας είναι και ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης εξαναγκάζονται οι Βρυξέλλες.
Το εμβληματικό σχέδιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την πλήρη
κατάργηση των κινητήρων εσωτερικής καύσης έως το 2035 αποσύρεται άρον-άρον από το τραπέζι, καθώς η σκληρή οικονομική και παραγωγική πραγματικότητα διέλυσε τις γραφειοκρατικές ιδεοληψίες της Κομισιόν.Μπροστά στη σθεναρή και ανυποχώρητη αντίσταση ενός ισχυρού μπλοκ κρατών —με επικεφαλής τη Γερμανία, την Ιταλία, την Πολωνία και την Τσεχία, η ηγεσία της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν υπέκυψε σιωπηρά στις πιέσεις.
Από τη ρητορική της απαγόρευσης… στη σιωπηρή συνθηκολόγηση
Αντί για την ολοκληρωτική απαγόρευση πώλησης νέων αυτοκινήτων βενζίνης και πετρελαίου, η ΕΕ μετακινεί τώρα τα δοκάρια:
Η απαγόρευση αντικαθίσταται από αναπροσαρμοσμένους στόχους μείωσης εκπομπών ρύπων. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι οι κινητήρες που κατασκευάζονται σήμερα θα συνεχίσουν κανονικά να παράγονται και να πωλούνται και μετά το 2035.
Πρόκειται για μια ολοκληρωτική υποχώρηση από το αφήγημα του «θανάτου του κινητήρα», το οποίο για χρόνια παρουσιαζόταν από τις ευρωπαϊκές ελίτ ως αδιαπραγμάτευτη γραμμή για να σωθεί το… κλίμα.
The EU’s 2035 combustion engine ban is now off the table.
Germany, Italy, Poland and the Czech Republic pushed back hard, and Ursula von der Leyen has quietly buckled.
Instead of outlawing petrol and diesel cars, the EU will shift to emissions reduction targets. Meaning,… pic.twitter.com/GprQ5AUZ5f
— Electroverse (@Electroversenet) September 4, 2026
Η βιομηχανική ασφυξία τσάκισε το «Green Deal»
Η ξαφνική στροφή 180 μοιρών δεν υπαγορεύτηκε από κάποια οικολογική ευαισθησία, αλλά από το ένστικτο επιβίωσης της ίδιας της ευρωπαϊκής οικονομίας.
Η βαριά βιομηχανική βάση της ηπείρου —και πρωτίστως η γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία, ο άλλοτε οικονομικός πυλώνας της Ευρώπης— απλώς αδυνατούσε να επιβιώσει κάτω από το βάρος των εξωπραγματικών στόχων και του ασφυκτικού ανταγωνισμού υπό την Κίνα.
Η ναυαρχίδα της «πράσινης» πολιτικής της ΕΕ κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος μόλις συγκρούστηκε με την ωμή οικονομική πραγματικότητα, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά πως τα μεγαλόπνοα γραφειοκρατικά διατάγματα των Βρυξελλών είναι καταδικασμένα να διαλύονται όταν απειλούν να εξοντώσουν την ίδια την παραγωγική μηχανή της
