Με
διαρροές μέσω μηχανισμών πληροφοριών οι Τούρκοι απειλούν ότι θα
εισβάλουν στην Ρόδο για να την καταλάβουν ισχυριζόμενοι ότι η Συνθήκη
των Παρισίων του 1947 απαγορεύει τον εξοπλισμό του νησιού και αν αυτός ο
όρος «παραβιαστεί», τότε η Άγκυρα έχει δικαίωμα να επέμβει!
Η σημερινή απειλή συνδυάζεται με την πρόσφατη δημοσιοποίηση δορυφορικών εικόνων και συντεταγμένων ελληνικών υπόγειων αποθηκών όπλων και πυρομαχικών, από τον Έβρο και τη Μακεδονία έως Σάμο, Λέσβο, Λήμνο, Κρήτη, Αττική και τη Ρόδο.
Η λογική των χθεσινών και των σημερινών διαρροών εντάσσεται στα πλαίσια μίας ακόμα κλασικής ψυχολογικής επιχείρησης.
Δεν χρειάζεται να χτυπήσει κανείς για να δείξει ότι έχει κάποιο στόχο. Αρκεί να δείξει ότι ξέρει πού βρίσκονται τα καταφύγια και ότι κατέχει τα κατάλληλα όπλα για να πετύχει τον σκοπό του.
Το μήνυμα προς την Αθήνα είναι απλό: Στο «πρώτο κύμα επίθεσης» αυτά είναι τα σημεία που θα πληγούν.
Η συγκυρία δεν είναι άνευ σημασίας. Μόλις μία ημέρα νωρίτερα, πηγές του τουρκικού υπουργείου Άμυνας χαρακτήρισαν παράβαση του αποστρατιωτικοποιημένου καθεστώτος κάθε σχέδιο βάσης μη επανδρωμένων στη Ρόδο και προειδοποίησαν ότι η Άγκυρα «θα λάβει τα αναγκαία μέτρα».
Το διεθνές δίκαιο δεν δίνει στην Τουρκία αυτό το δικαίωμα αλλά η Άγκυρα το ερμηνεύει όπως θέλει.
Η Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων του 1947 εκχώρησε τα Δωδεκάνησα στην Ελλάδα «εν πλήρει κυριαρχία».
Το άρθρο 14 κάνει λόγο για αποστρατιωτικοποίηση αλλά η Τουρκία δεν ήταν συμβαλλόμενο μέρος στη συνθήκη.
Η Ελλάδα επικαλείται δικαίωμα αυτοάμυνας έναντι κράτους που απειλεί τα νησιά και διατηρεί στρατό απέναντι.
Πέραν αυτού η Ελλάδα έχει το δικαίωμα να ενισχύσει την άμυνα των ελληνικών νησιών με βάση την Χάρτα του ΟΗΕ.
Το δικαίωμα στην αυτοάμυνα της Ρόδου, καθώς και των υπόλοιπων νησιών των Δωδεκανήσων και του ανατολικού Αιγαίου, θεμελιώνεται νομικά στο Άρθρο 51 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ.
Το άρθρο αυτό κατοχυρώνει το «φυσικό δικαίωμα» (inherent right) κάθε κράτους-μέλους για νόμιμη ατομική ή συλλογική άμυνα σε περίπτωση που δεχθεί ένοπλη επίθεση.
Η ελληνική επιχειρηματολογία και η διεθνής νομική διάσταση του ζητήματος αναλύονται ως εξής:
1. Η υπεροχή του Χάρτη του ΟΗΕ έναντι παλαιότερων Συνθηκών
Η Τουρκία υποστηρίζει συχνά ότι η στρατιωτική παρουσία της Ελλάδας στη Ρόδο παραβιάζει το καθεστώς αποστρατικοποίησης που προβλέπει η Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων (1947).
Ωστόσο, το Άρθρο 103 του Χάρτη του ΟΗΕ ορίζει ρητά ότι οι υποχρεώσεις των κρατών-μελών βάσει του Χάρτη (όπως το δικαίωμα στην αυτοάμυνα) υπερισχύουν έναντι οποιασδήποτε άλλης διεθνούς συμφωνίας.
Συνεπώς, καμία συνθήκη αποστρατιωτικοποίησης δεν μπορεί να ακυρώσει το δικαίωμα ενός κράτους να προστατεύει την εδάφική του ακεραιότητα.
2. Η ύπαρξη απειλής πολέμου (Casus Belli)
Το Άρθρο 51 ενεργοποιείται ως απάντηση σε απειλή ή χρήση βίας. Η Ελλάδα επικαλείται ότι η Ρόδος βρίσκεται αντιμέτωπη με μια μόνιμη, επίσημη και ενεργή απειλή:
• Το Casus Belli: Η τουρκική Εθνοσυνέλευση έχει εκδώσει επίσημη απειλή πολέμου (casus belli) σε περίπτωση που η Ελλάδα ασκήσει το νόμιμο δικαίωμά της να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια.
• Η Στρατιά του Αιγαίου: Η Τουρκία διατηρεί ακριβώς απέναντι από τα ελληνικά νησιά τη «Στρατιά του Αιγαίου», η οποία είναι εξοπλισμένη με έναν από τους μεγαλύτερους αποβατικούς στόλους στη Μεσόγειο, έχοντας καθαρά επιθετική διάταξη.
3. Το δικαίωμα της Προληπτικής / Αμυντικής Προπαρασκευής
Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, ένα κράτος δεν υποχρεούται να περιμένει την καταστροφή του για να αμυνθεί (αρχή της αποτελεσματικής άμυνας). Η παρουσία αμυντικών δυνάμεων ή σύγχρονων μέσων επιτήρησης στη Ρόδο αποτελεί νόμιμη αμυντική προπαρασκευή για την αποτροπή μιας επικείμενης απειλής και την άσκηση κυριαρχίας.
4. Η Αρχή της Σχετικότητας των Συνθηκών (Res Inter Alios Acta)
Η Ελλάδα επισημαίνει ότι η Τουρκία δεν αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος στη Συνθήκη των Παρισίων του 1947 (καθώς δεν συμμετείχε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ως εμπόλεμος). Βάσει του διεθνούς δικαίου των συνθηκών, η Τουρκία θεωρείται «τρίτο κράτος» και δεν μπορεί να αντλεί δικαιώματα ή να εγείρει αξιώσεις από μια συνθήκη στην οποία δεν είναι μέλος.
