Είναι από τα παράδοξα της ελληνικής
πολιτικής σκηνής, αλλά και συνολικότερα της ελληνικής κοινωνίας: Η
κυβέρνηση κινείται στο 21%-23% στην πρόθεση ψήφου, οι πολίτες την
αξιολογούν αρνητικά, σε ποσοστά που κυμαίνονται από 65% μέχρι 85% σε όλα
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κυριαρχεί χάρη σε ένα κατακερματισμένο πολιτικό σκηνικό, που εν πολλοίς οφείλεται στον επικοινωνιακό μηχανισμό των ενσωματωμένων ΜΜΕ και των δημοσκοπικών εταιρειών που ελέγχει. Είναι χαρακτηριστικό ότι η εντύπωση με την οποία κυβερνά, δεν είναι της πραγματικής πρόθεσης ψήφου, που κυμαίνεται λίγο πάνω από το 21%. Αλλά κυβερνά με την πλαστή εντύπωση της εκτίμησης ψήφου και της εκτίμησης εκλογικού αποτελέσματος, που την φέρνουν στο αυθαίρετο 30% – μέχρι και 32,5% την έδειξαν – και φυσικά αυξάνουν και την πραγματική διαφορά της από την αντιπολίτευση. Οι εκτιμήσεις των δημοσκοπικών εταιρειών λειτουργούν σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία.
Τα ΜΜΕ υπερ-προβάλλουν θετικές πολιτικές, έστω και δίχως αντίκρισμα, όπως οι ενεργειακές συμφωνίες, λευκαίνουν τα λάθη και τις παραλείψεις του Μητσοτάκη, υποβαθμίζουν την κριτική της αντιπολίτευσης ή μεγεθύνουν τα δικά της προβλήματα. Μέσα Ενημέρωσης και δημοσκοπικές εταιρείες υποστηρίζουν με πάθος το αφήγημα της κυβέρνησης (ακόμη και την εισαγόμενη ακρίβεια). Ο Άδωνις Γεωργιάδης αλωνίζει μία εβδομάδα στα τηλεοπτικά παράθυρα, αφού έστησε ένα περιστατικό στο Νοσοκομείο Νίκαιας για να πουλήσει αντικομμουνισμό και δεν διστάζει ακόμη και να “τραμπουκίζει” φιλοκυβερνητικούς δημοσιογράφους, που δεν ταυτίζονται μαζί του, στον βαθμό που εκείνος επιθυμεί. Ο Άδωνις είναι σε πλήρη ευθυγράμμιση με το Μέγαρο Μαξίμου.
Τα ευρήματα της Metron Analysis που αφορούν την αίσθηση που έχουν οι Έλληνες για την οικονομική τους κατάσταση είναι εντυπωσιακά: Το 52% δήλωσε ότι ήταν οικονομικά καλύτερα το 2019 σε σχέση με σήμερα, το 27% ότι είναι καλύτερα σήμερα και το 19% ανέφερε ότι βρίσκεται στην ίδια οικονομική κατάσταση. Έχει ενδιαφέρον ότι και πέρυσι στην αντίστοιχη έρευνα της ίδιας εταιρείας οι απαντήσεις ήταν ίδιες, 52% καλύτερα το 2019.
Στο ερώτημα για το εάν η οικονομική τους κατάσταση έχει βελτιωθεί σε σχέση με την περυσινή χρονιά, μόνο το 14% απάντησε θετικά, το υπόλοιπο 86% δήλωσε ότι η κατάσταση τους έχει επιδεινωθεί (43%) ή ότι έχει μείνει στο ίδιο επίπεδο. Τα ευρήματα συνάδουν με στοιχεία από τις επίσημες μετρήσεις, που δείχνουν την Ελλάδα στις τελευταίες θέσεις σε μία σειρά δείκτες: Ακρίβεια, κόστος στέγης, ενέργεια, μισθοί, ιδιωτικές δαπάνες για την υγεία κλπ.
Εντυπωσιακή είναι και η πρόσφατη είδηση ότι μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ελεύθεροι επαγγελματίες και αυτοαπασχολούμενοι αγρότες (υπολογίζοντας από 500.000 μέχρι ένα εκατομμύριο) θα μείνουν εκτός της κοινωνικής ασφάλισης του ΕΦΚΑ και θα έχουν περιορισμένη κάλυψη με χαρτί απορίας, γιατί δεν κάλυψαν τις ασφαλιστικές τους υποχρεώσεις. Από την πλευρά του ατόμου, όταν έχει περιορισμένο εισόδημα κάνει επιλογή, μπορεί να μειώσει την διασκέδαση, την κατανάλωση, την θέρμανση και τέλος το σούπερ μάρκετ και την ασφάλιση της οικογένειάς του.
Δυστοπία Μητσοτάκη
Εν ολίγοις, παρότι η χώρα από το 2019 είναι σε ανάπτυξη (σωρευτικά περί το 12% του ΑΕΠ), η πλειονότητα των Ελλήνων περνά χειρότερα, ή έστω έχει διατηρήσει το ίδιο επίπεδο. Εάν μία κυβέρνηση κρίνεται από το κατά πόσο σε συνθήκες ανάπτυξης βελτίωσε το επίπεδο διαβίωσης της πλειονότητας των πολιτών, τότε η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει αποτύχει. Η νεοφιλελεύθερη διακυβέρνηση της ΝΔ δημιούργησε την κοινωνία του ενός τρίτου. Ενώ πρόκειται για δυστοπία, ο προπαγανδιστικός μηχανισμός το περνάει σαν φυσιολογική κατάσταση: Όσοι δουλεύουν (σε δύο δουλειές ή πάνω από 13 ώρες) βελτιώνουν την θέση τους, όσοι δεν δουλεύουν μειώνονται και όσοι δεν πληρώνουν, καλώς δεν έχουν δικαιώματα στην περίθαλψη.
Και εδώ είναι ένα ακόμη παράδοξο της ελληνικής κοινωνίας. Από τη μία δεν πιστεύει ότι τα άλλα κόμματα, πχ το ΠΑΣΟΚ, έχουν διαφορετική πρόταση από αυτήν της κυβέρνησης. Από την άλλη, όταν εμφανίζεται μία διαφορετική πρόταση (πχ αλλαγή του τραπεζικού τομέα με δημόσιες τράπεζες, του ενεργειακού μείγματος με δημόσια ΔΕΗ, αύξηση μισθών με επαναφορά του συνδικαλισμού, αύξηση των κοινωνικών δαπανών, συνολικά ένα πιο ρυθμιστικό και κοινωνικό μοντέλο), είτε θεωρεί τους φορείς της αναξιόπιστους, είτε ακόμη χειρότερα, έχοντας τις μνήμες του 2015, φοβάται τα αποτελέσματα της εφαρμογής. Ο Μητσοτάκης έχει εγκαθιδρύσει ήδη καθεστώς. Όπως τον έχει κατηγορήσει ο Αλέξης Τσίπρας συμπεριφέρεται σαν ολιγάρχης, και μάλιστα ο ισχυρότερος.
Θα ήταν κακόγουστο ανέκδοτο, εάν ο Κυριάκος δεν το εννοούσε, ότι θα διεκδικήσει τρίτη κυβερνητική θητεία. Ό,τι δηλαδή δεν επιχείρησαν ή δεν πέτυχαν πολιτικοί, όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Κώστας Σημίτης, ο Κώστας Καραμανλής. Ο Μητσοτάκης δεν έχει δημοκρατικές ευαισθησίες, παρότι είναι μειοψηφία στη κοινωνία, εντούτοις ακολουθεί μία στρατηγική εκβιασμών, διλημμάτων και απειλών και εκμεταλλεύεται στο έπακρο τους μηχανισμούς που έχει δημιουργήσει στην δικαιοσύνη, στο κράτος, στη Βουλή, ώστε να εξασφαλίσει στις εκλογές μία κοινοβουλευτική πλειοψηφία, που θα του επιτρέψει να σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας.
Μέχρι πότε δεν θα υπάρχει εναλλακτική;
Το βασικό επιχείρημα είναι ότι δεν υπάρχει εναλλακτική στις παρούσες συνθήκες. Ωστόσο, το πολιτικό σκηνικό θα είναι εντελώς διαφορετικό, όταν ανακοινώσουν τα κόμματα τους ο Τσίπρας και η Μαρία Καρυστιανού, που τα έχουν προαναγγείλει. Και πιθανότατα ο Αντώνης Σαμαράς, που “σταθμίζει” και αναζητά το κατάλληλο τάιμινγκ. Παράλληλα στο εσωτερικό της ΝΔ κινείται ο Νίκος Δένδιας.
Το βασικό επιχείρημα που θα προβάλλει αργά ή γρήγορα είναι ότι με την δική του ηγεσία η ΝΔ θα αποκαταστήσει τις σχέσεις με την βάση της (θα επανέλθει στις ρυθμίσεις του DNA της) και θα μπορέσει να βρει εταίρο για κυβέρνηση, που τώρα στερεί ο τοξικός Μητσοτάκης. Εν κατακλείδι, ο Κυριάκος (αυτό βεβαιώνουν οι συνομιλητές του) θα διεκδικήσει τρίτη θητεία. Το ερώτημα είναι εάν η ελληνική κοινωνία και οι πολιτικές δυνάμεις, δρώσες και υπό διαμόρφωση, του το επιτρέψουν.
