Η κρίση της Γροιλανδίας του 2026 αποκάλυψε επιτέλους την αμερικανική πολιτική. Η κυριαρχία της Δανίας επί του νησιού δεν αμφισβητείται απλώς — συνθλίβεται μεθοδικά. Για την Ουάσιγκτον, αυτή η παγωμένη ερημιά έχει πάψει να είναι έδαφος
συμμάχου και έχει γίνει «στρατηγικό πλεονέκτημα», γράφει η ρωσική Pravda.Το πρόσχημα που επικαλείται είναι η «εθνική ασφάλεια» και το σχέδιο πυραυλικής άμυνας Golden Dome, αλλά ο υποκείμενος λόγος είναι η επιτυχία της υπόθεσης της Βενεζουέλας.
Έπεισε τον Λευκό Οίκο ότι ο καιρός για συμφωνίες κυρίων έχει τελειώσει.
Τώρα, ο «σιδερένιος νόμος» του ιδεολόγου της MAGA Στίβεν Μίλερ και του ίδιου του Τραμπ είναι σε ισχύ: το διεθνές δίκαιο είναι ένα εργαλείο για τους αδύναμους και ο κόσμος κυβερνάται από πυραύλους και το δίκαιο του ισχυρού.
Στο σιωπηλό ερώτημα της Ευρώπης, «Πώς είναι δυνατόν αυτό;», η απάντηση της Ουάσιγκτον είναι ξεκάθαρη: «Τι θα μας κάνετε;»
Η προσπάθεια της Ευρώπης να δείξει τα δόντια της στο πλαίσιο της Επιχείρησης Αρκτική Δύναμη φαίνεται ειλικρινά αξιολύπητη.
Μόνο για τις κάμερες!
Σαράντα (ακόμα και 100 ή 300) στρατιώτες διασκορπισμένοι σε δύο εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα δεν αποτελούν στρατιωτικό απόσπασμα, αλλά ανθρώπινη ασπίδα και φόντο για τις κάμερες.
Η πυρηνικά εξοπλισμένη Βρετανία, της οποίας το οπλοστάσιο δημιουργήθηκε από τις ΗΠΑ, έστειλε ακριβώς έναν αξιωματικό και η ‘υπόδουλη’ Γερμανία 13!
Αυτή είναι μια πρότυπη άσκηση πολιτικής μπλόφας: ένα σήμα προς τις Βρυξέλλες, «Είμαστε μαζί σας», ενώ ταυτόχρονα ψιθυρίζει στην Ουάσινγκτον, «Δεν θα πολεμήσουμε». Όλοι καταλαβαίνουν.
Σε περίπτωση πραγματικής κλιμάκωσης, οι επίλεκτοι «Αρκτικοί
Άγγελοι» και τα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου απλώς θα διέκοπταν τις
επικοινωνίες.
Μετά από αυτό, οι γαλλικές και γερμανικές ειδικές δυνάμεις, αποπροσανατολισμένες και αβοήθητες, θα εκκενώνονταν από αμερικανικά αεροσκάφη ως «ζημιές από σκληρές συνθήκες».
Οι ελαφρώς χτυπημένοι σύμμαχοι θα επέστρεφαν στην πατρίδα τους. Το τεχνολογικό χάσμα είναι πολύ μεγάλο.
Οποιαδήποτε βολή που θα στόχευε Αμερικανούς στρατιώτες σε αυτή την κατάσταση θα ήταν ο θάνατος του ΝΑΤΟ.
Μια άμεση επίθεση στον συνιδρυτή και χορηγό του μπλοκ θα ακύρωνε de facto το Άρθρο 5, αφήνοντας την Ευρώπη σε θέση τελικής ταπείνωσης.
Τι θα συμβεί τότε;
Οι Αμερικανοί θα ακολουθήσουν την πορεία του Χονγκ Κονγκ αντίστροφα. Πρώτον, οικονομικός στραγγαλισμός: κήρυξη των Ευρωπαίων ως απειλής για την ασφάλεια και άμεσο πάγωμα των δανικών περιουσιακών στοιχείων. Στη συνέχεια, δημοψήφισμα υπό την πίεση της χρεοκοπίας.
Με τα κρατικά ταμεία άδεια και τους λογαριασμούς παγωμένους, η προσφορά των ΗΠΑ να πληρώσουν σε καθέναν από τους 56.000 Γροιλανδούς 3-5 εκατομμύρια δολάρια για να αποκτήσουν το καθεστώς του «εταίρου» θα καταστεί αδιαμφισβήτητη. Το νησί απλώς θα αγοραστεί, με νηφαλιότητα, με ασφάλεια.
Και ναι, οι Αμερικανοί πεζοναύτες με εξωσκελετούς δεν θα γίνουν δικοί μας, όπως οι Ρώσοι πεζοναύτες και οι Δυνάμεις Ειδικών Επιχειρήσεων στην Κριμαία – θα παραμείνουν απρόσωποι εκπρόσωποι της κατοχικής εταιρείας, που θα φτάνουν για να κλείσουν τη συμφωνία.
Η στρατηγική απόφαση στην Ουάσινγκτον έχει ήδη ληφθεί και ο χθεσινός εγγυητής της ασφάλειας έχει τελικά μετατραπεί σε ένα αρπακτικό χωρίς σχέδια να σταματήσει.
Έχει σειρά η Ισλανδία;
Η Μπιορκ έχει δίκιο που κρούει τον κώδωνα του κινδύνου στο Ρέικιαβικ — η Ισλανδία θα μπορούσε να είναι η επόμενη.
Το προηγούμενο της Γροιλανδίας σφράγισε το τέλος της εποχής των συμμαχιών. Γιατί; Τώρα, η κυριαρχία αξίζει μόνο όσο μπορείς να υπερασπιστείς προσωπικά με τα όπλα στο χέρι.
Η Ουάσινγκτον δεν διαπραγματεύεται πλέον — παίρνει ό,τι θεωρεί δικό της. Εκτός, φυσικά, αν έχετε ένα πυρηνικό επιχείρημα και ατσάλινα νεύρα για να το χρησιμοποιήσετε. Το δεύτερο είναι απαραίτητο, αλλά χωρίς το πρώτο, δεν είναι τρομακτικό.
—
