Το πολιτικό μήνυμα των δύο πρώην πρωθυπουργών είναι πλέον σαφές: η κυβέρνηση δεν έχει πείσει ότι προστατεύει αποτελεσματικά τα ελληνικά συμφέροντα απέναντι στην Τουρκία.
Ανοικτός εμφύλιος επικρατεί στην Κεντροδεξιά, με δύο διακριτά
στρατόπεδα να διαμορφώνονται και τις ισορροπίες να γίνονται όλο και πιο εύθραυστες.Από τη μία πλευρά, ο Κώστας Καραμανλής και ο Αντώνης Σαμαράς αμφισβητούν ευθέως την κυβερνητική γραμμή, με αιχμή την εξωτερική πολιτική και τα εθνικά θέματα. Από την άλλη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης καλείται να συγκρατήσει τις διαρροές από τη δεξιά βάση, ενώ ο Πάνος Καμμένος εμφανίζεται ως πιθανός παράγοντας αναχαίτισης ενός νέου κόμματος Σαμαρά.
Το πολιτικό μήνυμα των δύο πρώην πρωθυπουργών είναι πλέον σαφές: η κυβέρνηση δεν έχει πείσει ότι προστατεύει αποτελεσματικά τα ελληνικά συμφέροντα απέναντι στην Τουρκία. Και αυτή η αμφισβήτηση έχει ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς προέρχεται από δύο πρόσωπα που έχουν βρεθεί στο τιμόνι της χώρας και γνωρίζουν τις ισορροπίες στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας.
Καραμανλής και Σαμαράς τραβούν το χαλί κάτω από τον Μητσοτάκη
Ο Αντώνης Σαμαράς έχει περάσει σε ευθεία πολιτική επίθεση κατά του πρωθυπουργού.
Για το τουρκολιβυκό μνημόνιο μιλά για αποτυχία της εξωτερικής πολιτικής, αμφισβητεί το δόγμα των «ήρεμων νερών» και ζητά την αποπομπή του Γιώργου Γεραπετρίτη.
Παράλληλα, κατηγορεί την κυβέρνηση ότι επιχειρεί να παρουσιάσει ως επιτυχίες χειρισμούς που, κατά την άποψή του, υπονομεύουν τα ελληνικά συμφέροντα.
Ο Κώστας Καραμανλής, από την πλευρά του, σκληραίνει τη στάση του απέναντι στην κυβερνητική προσέγγιση των ελληνοτουρκικών.
Με αναφορές στο Αιγαίο, στην ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου, στις τουρκικές αξιώσεις και στο τουρκολιβυκό σύμφωνο, απορρίπτει την αντίληψη ότι οι διαφορές μπορούν να αντιμετωπιστούν με αμοιβαίες υποχωρήσεις.
Περιγράφει, αντίθετα, μια συστηματική τουρκική στρατηγική αμφισβήτησης του υφιστάμενου status quo.
Με διαφορετικές διατυπώσεις, οι δύο πρώην πρωθυπουργοί στέλνουν το ίδιο πολιτικό μήνυμα: αδειάζουν τον Μητσοτάκη στο πεδίο όπου η ΝΔ παραδοσιακά διεκδικεί ισχυρό πλεονέκτημα, δηλαδή στην εθνική ασφάλεια και την υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Το τουρκολιβυκό, το καλώδιο με την Κύπρο, το Αιγαίο και η μεταναστευτική πολιτική συγκροτούν ένα πεδίο στο οποίο μπορεί να συναντηθούν οι ανησυχίες των παραδοσιακών δεξιών ψηφοφόρων.
Εφόσον ο Σαμαράς προχωρήσει σε νέο κόμμα, αυτή η δυσαρέσκεια μπορεί να μετατραπεί σε οργανωμένη εκλογική απειλή για τη ΝΔ, αφαιρώντας από τον πρωθυπουργό ζωτικό χώρο στα δεξιά του.
Το δεύτερο στρατόπεδο: Μητσοτάκης και Καμμένος
Στην απέναντι πλευρά διαμορφώνεται ένα διαφορετικό ενδεχόμενο: η πολιτική σύγκλιση Μητσοτάκη – Καμμένου, με κοινό πρακτικό αποτέλεσμα την ανάσχεση της δυναμικής ενός νέου κόμματος Σαμαρά.
Όπως έχει επισημάνει το BankingNews, η επιστροφή του Πάνου Καμμένου στην ενεργό πολιτική μπορεί να αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία εάν ο πρώην πρωθυπουργός της ΝΔ αποφασίσει να προχωρήσει σε νέο πολιτικό σχηματισμό.
Ο πρώην υπουργός Άμυνας έχει ήδη δηλώσει ότι θα εμπλακεί στις εξελίξεις, ενώ άφησε ανοιχτό και το ενδεχόμενο πρωτοβουλιών για κυβέρνηση συνεργασίας.
Το σενάριο που εξετάζεται πολιτικά είναι συγκεκριμένο: εάν το κόμμα Σαμαρά αρχίσει να συγκεντρώνει σημαντικές δυνάμεις από τη δεξιά βάση, ο Καμμένος θα μπορούσε να κατέβει με ανεξάρτητο κόμμα, διεκδικώντας το ίδιο δεξιό ακροατήριο και έτσι θα μπορούσε να περιορίσει την εκλογική απήχηση του Σαμαρά και, εμμέσως, να λειτουργήσει ως ανάχωμα υπέρ του Μητσοτάκη.
Το κόμμα Καμμένου μετά τις εκλογές θα έπαιζε το ρόλο του κόμματος – συνεταίρου στον Μητσοτάκη.
Η μάχη για την επιβίωση της ΝΔ
Εδώ γίνεται σαφές ότι το πραγματικό διακύβευμα σε αυτή την πολυδιάσπαση στην Κεντροδεξιά είναι η εκλογική αντοχή της Νέας Δημοκρατίας.
Ο Μητσοτάκης χρειάζεται να διατηρήσει ένα ασφαλές ποσοστό, όχι μόνο για να παραμείνει η ΝΔ κυρίαρχη πολιτική δύναμη, αλλά και για να μην ανοίξει ζήτημα ηγεσίας στο εσωτερικό της παράταξης.
Εάν ο Σαμαράς συγκροτήσει νέο κόμμα και προσελκύσει ψηφοφόρους που απομακρύνονται από τη ΝΔ, εάν ο Καραμανλής συνεχίσει να τραβάει το χαλί του Μητσοτάκη για κορυφαίες επιλογές της κυβέρνησης τότε οι απώλειες της ΝΔ θα είναι δεδομένες και μεγάλες.
Η ΝΔ βρίσκεται στην πρόθεση ψήφου στο 25-26% και πλέον δεν έχει περιθώρια για νέες απώλειες.
Τα δύο στρατόπεδα αρχίζουν να διαγράφονται, χωρίς ακόμη να έχουν αποκτήσει οριστική μορφή.
Στη μία πλευρά βρίσκεται η πίεση Καραμανλή – Σαμαρά με αιχμή την εθνική ατζέντα και την παραδοσιακή Δεξιά.
Στην άλλη, η προσπάθεια του Μητσοτάκη να κρατήσει τη ΝΔ όρθια, με τον Καμμένο να εμφανίζεται ως πιθανός παράγοντας συμμαχίας.
Σωτήρης Πίκουλας
www.bankingnews.gr
