Μια νέα, ιδιαίτερα κρίσιμη φάση φαίνεται να ανοίγει στο διπλωματικό παρασκήνιο γύρω από την Ουκρανία, με την Ουάσιγκτον να επιχειρεί να μετατρέψει τις χωριστές επαφές της με τη Μόσχα και το Κίεβο σε μια νέα διαδικασία διαπραγμάτευσης, η
Οι διαδοχικές επαφές που είχαν το περασμένο Σαββατοκύριακο οι Αμερικανοί διαπραγματευτές Steve Witkoff και Jared Kushner πρώτα στη Μόσχα και κατόπιν στο Κίεβο ενίσχυσαν την αίσθηση ότι η κυβέρνηση του Donald Trump επιχειρεί να περάσει από τη φάση των διερευνητικών συνομιλιών σε ένα περισσότερο συγκεκριμένο πακέτο προτάσεων.
Το βασικό ερώτημα πλέον δεν είναι εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν μια συμφωνία.
Είναι τι είδους συμφωνία ετοιμάζουν — και ποιο θα είναι το τίμημα που θα ζητηθεί από την Ουκρανία και τη Ρωσία για να υπάρξει ειρήνη.
Ο Trump, όντας παγιδευμένος στο Ιράν και με τις εκλογές της 3ης Νοεμβρίου να πλησιάζουν, θέλει να παρουσιάσει μια νίκη στην αμερικανική κοινή γνώμη, ένα καλό deal … και η Ρωσία με τα πετρέλαια και το πλούσιο ενεργειακό της απόθεμα… αποτελεί μια πρώτης τάξης ευκαιρία για τους στόχους του…
Όμως ο Putin δεν βιάζεται και βάζει τους όρους του...
Την ίδια στιγμή, ο Volodymyr Zelensky παραδέχθηκε ότι οι δύο Αμερικανοί μετέφεραν στο Κίεβο «αρκετές πολύ καλές και αξιόλογες ιδέες», αποφεύγοντας όμως να αποκαλύψει το περιεχόμενό τους πριν ολοκληρωθεί η επεξεργασία τους από την ουκρανική πλευρά.
Αυτό ακριβώς το πέπλο μυστικότητας γύρω από τις νέες αμερικανικές προτάσεις έχει προκαλέσει έντονη κινητικότητα, αλλά και ένα κύμα πληροφοριών και διαρροών για το τι μπορεί πραγματικά να βρίσκεται πάνω στο τραπέζι.
Από τη Μόσχα στο Κίεβο
Η ακολουθία των επαφών έχει ιδιαίτερη σημασία.
Μετά τη συνάντηση των υπουργών Οικονομικών της Ρωσίας και των ΗΠΑ στο περιθώριο της G-20 και μετά την αιφνίδια επίσκεψη του διευθυντή της CIA, John Ratcliffe στη Μόσχα, οι Witkoff και Kushner επισκέφθηκαν το περασμένο Σαββατοκύριακο τη Ρωσία και την Ουκρανία
Συναντήθηκαν πρώτα στη Μόσχα με τον Vladimir Putin και στη συνέχεια μετέβησαν στο Κίεβο, όπου είχαν συνομιλίες με την ουκρανική ηγεσία.
Κατόπιν ακολούθησε η ωριαία συνομιλία των προέδρων Putin – Trump.
Πράγματι, η διπλωματική δραστηριότητα των ΗΠΑ για το ουκρανικό έχει ξεπεράσει κάθε… όριο.
Με άλλα λόγια, η αμερικανική αντιπροσωπεία βρέθηκε να λειτουργεί ως ο άμεσος δίαυλος ανάμεσα στις δύο εμπόλεμες πλευρές.
Ο Zelensky χαρακτήρισε τις συνομιλίες «ουσιαστικές και παραγωγικές», σημειώνοντας ότι συζητήθηκαν αναλυτικά τα βασικά ζητήματα της ατζέντας.
«Δεν ήρθαν μάταια», ήταν το μήνυμα του Ουκρανού προέδρου, μια διατύπωση που υποδηλώνει ότι οι συζητήσεις ξεπέρασαν το επίπεδο μιας απλής ανταλλαγής απόψεων.
Από την πλευρά του, ο Witkoff μίλησε για «σημαντική πρόοδο» στη διπλωματική διαδικασία και υποστήριξε ότι υπάρχουν πλέον οι αναγκαίες προϋποθέσεις ώστε να μειωθεί η απόσταση ανάμεσα στη ρωσική και την ουκρανική θέση.
Το κρίσιμο σημείο στη δήλωσή του ήταν η ρητή αναφορά ότι συμβιβασμούς θα πρέπει να κάνουν και οι δύο πλευρές.
Αυτό μπορεί να ακούγεται αυτονόητο στη γλώσσα της διπλωματίας.
Στην περίπτωση της Ουκρανίας, όμως, το ερώτημα είναι πού ακριβώς τοποθετεί η Ουάσιγκτον τη γραμμή του «συμβιβασμού».
Και εκεί αρχίζουν τα δύσκολα.
Το σχέδιο που δεν έχει επιβεβαιωθεί
Σύμφωνα με πληροφορίες που αποδίδονται σε ρωσικά μέσα ενημέρωσης και στο ουκρανικό Glavkom, χωρίς όμως να υπάρχει επίσημη επιβεβαίωση του εγγράφου, το νέο αμερικανικό πλαίσιο εμφανίζεται εξαιρετικά ευρύ.
Οι πληροφορίες αυτές πρέπει να αντιμετωπίζονται με επιφύλαξη, ακριβώς επειδή ούτε η Ουάσιγκτον ούτε το Κίεβο έχουν δημοσιοποιήσει επίσημο κείμενο.
Εφόσον όμως αποτυπώνουν έστω μέρος των προτάσεων που συζητούνται, τότε μιλάμε για ένα σχέδιο που επιχειρεί να επιλύσει ταυτόχρονα το στρατιωτικό, εδαφικό, γεωπολιτικό και πολιτειακό σκέλος της ουκρανικής κρίσης.
Στον πυρήνα των σχετικών πληροφοριών βρίσκονται:
1) πλήρης κατάπαυση του πυρός,
2) αποχώρηση ουκρανικών δυνάμεων από περιοχές του Donbass και της Zaporizhia,
3) δημιουργία ζωνών ασφαλείας, ενδεχομένως με παρουσία διεθνούς δύναμης υπό τον ΟΗΕ,
4) καθεστώς μη ευθυγράμμισης για την Ουκρανία και εγκατάλειψη της προοπτικής ένταξης στο NATO,
5) διεξαγωγή εκλογών και δημοψηφίσματος,
6) συνταγματικές αλλαγές,
7) εγκατάλειψη της στρατιωτικής προσπάθειας για ανακατάληψη εδαφών που θα βρεθούν υπό ρωσικό έλεγχο,
8) περιορισμούς στο μέγεθος των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων,
9) ρυθμίσεις γύρω από γλωσσικά ζητήματα,
10) και τελικά μια συνολική ειρηνευτική συνθήκη που θα επικυρωνόταν μέσα από ειδική διεθνή διαδικασία.
Εάν αυτό είναι πράγματι το περίγραμμα που εξετάζεται, τότε η αμερικανική προσέγγιση απέχει πολύ από ένα απλό «παγώνουμε τις γραμμές του μετώπου».
Πρόκειται ουσιαστικά για μια συνολική επαναδιαπραγμάτευση της θέσης της Ουκρανίας μετά τον πόλεμο.
Το Donbass, η κόκκινη γραμμή του Κιέβου
Το μεγαλύτερο αγκάθι παραμένει αναμφίβολα το εδαφικό.
Ο Zelensky έχει καταστήσει σαφές ότι η ουκρανική θέση για το Donbass δεν έχει αλλάξει και ότι το Κίεβο δεν προτίθεται να το παραδώσει.
Για την Ουκρανία, το ζήτημα δεν αποτελεί απλώς μια διαφωνία για τη χάραξη συνόρων.
Το Donbass αντιμετωπίζεται ως κρίσιμο γεωπολιτικό και στρατιωτικό προπύργιο και ως ένα από τα βασικά πεδία πάνω στα οποία θα κριθεί ολόκληρη η μεταπολεμική ισορροπία.
Το σενάριο που περιγράφεται στις διαρροές επιχειρεί να βρει μια εξαιρετικά σύνθετη φόρμουλα: ουκρανική αποχώρηση από συγκεκριμένη περιοχή του Donbass, μη ανάπτυξη ρωσικών στρατευμάτων σε αυτή, δημιουργία διεθνούς ζώνης ασφαλείας και μια κατάσταση κατά την οποία η περιοχή θα μπορούσε de facto να παραμένει αποστρατιωτικοποιημένη, αλλά de jure να περάσει στη ρωσική δικαιοδοσία.
Είναι ακριβώς αυτού του είδους η κατασκευή που θα μπορούσε να επιτρέψει σε κάθε πλευρά να ισχυριστεί ότι δεν έχει εγκαταλείψει πλήρως τις αρχικές της θέσεις.
Η Ρωσία θα μπορούσε να εξασφαλίσει αναγνώριση κυριαρχίας χωρίς να χρειάζεται να αναπτύξει στρατό σε ολόκληρη τη συγκεκριμένη ζώνη.
Η Ουκρανία, από την άλλη, θα μπορούσε να επιχειρήσει να παρουσιάσει την παρουσία διεθνούς δύναμης ως εγγύηση ότι δεν παραδίδει απλώς την περιοχή στη ρωσική στρατιωτική διοίκηση.
Πολιτικά, όμως, η απόσταση ανάμεσα στις δύο πλευρές εξακολουθεί να είναι τεράστια.
Το NATO και οι «πραγματικότητες επί του πεδίου»
Το δεύτερο μεγάλο στοιχείο είναι η γεωπολιτική θέση της Ουκρανίας.
Ο Sergei Lavrov υποστηρίζει ότι η σημερινή αμερικανική προσέγγιση εδράζεται σε δύο βασικές παραδοχές: ότι η ένταξη της Ουκρανίας στο NATO πρέπει να εγκαταλειφθεί και ότι μια συμφωνία πρέπει να λάβει υπόψη τις λεγόμενες «πραγματικότητες επί του πεδίου».
Για τη Μόσχα, αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη μετατόπιση.
Ο Lavrov εμφανίζεται να θεωρεί ότι η κυβέρνηση Trump αντιμετωπίζει πλέον διαφορετικά το ουκρανικό ζήτημα σε σχέση με τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που επιμένουν στην αρχή της αποκατάστασης των ουκρανικών συνόρων του 1991.
Η ρωσική πλευρά δηλώνει μάλιστα ικανοποιημένη από το γεγονός ότι στις επαφές της με την Ουάσιγκτον το σημείο εκκίνησης είναι αυτό που η ίδια αποκαλεί νέες πραγματικότητες στην Κριμαία, στο Donetsk, στο Luhansk, στη Zaporizhia και στη Kherson.
Η θέση αυτή βέβαια αποτελεί τη ρωσική ανάγνωση της αμερικανικής πολιτικής.
Όμως δείχνει γιατί η Μόσχα εμφανίζεται αυτή τη στιγμή πρόθυμη να συνεχίσει τις συνομιλίες.
Ο Dmitry Peskov χαρακτήρισε άλλωστε τη συνάντηση Putin με Witkoff και Kushner «ένα μικρό βήμα προς την ειρήνη», εκφράζοντας παράλληλα την εκτίμηση του Κρεμλίνου για τις αμερικανικές διαμεσολαβητικές προσπάθειες.
Δεν ψάχνουν μόνο εκεχειρία
Ακόμη πιο αποκαλυπτική για τη φιλοσοφία της αμερικανικής προσπάθειας είναι η τοποθέτηση του Jared Kushner.
Σύμφωνα με όσα είπε μετά τις επαφές στο Κίεβο, κατόπιν εντολής του Donald Trump επεξεργάζεται ένα ολοκληρωμένο «πακέτο ειρηνευτικών προτάσεων».
Και η λέξη-κλειδί δεν είναι «εκεχειρία».
Είναι «συμφωνία-πλαίσιο».
Ο Kushner υπογράμμισε ότι στόχος του Trump δεν είναι απλώς να σταματήσουν οι εχθροπραξίες, αλλά να υπάρξει μια δομή συμφωνίας που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μακροχρόνια ειρήνη.
Αυτό εξηγεί γιατί στις πληροφορίες που κυκλοφορούν δεν υπάρχουν μόνο στρατιωτικοί όροι αλλά και θέματα όπως οι εκλογές, το Σύνταγμα, η ουδετερότητα, το μελλοντικό μέγεθος του ουκρανικού στρατού και η διεθνής επικύρωση μιας συμφωνίας.
Η Ουάσιγκτον φαίνεται να επιδιώκει όχι απλώς να σταματήσει τον πόλεμο, αλλά να δημιουργήσει ένα νέο καθεστώς ισορροπίας, το οποίο θεωρητικά θα μειώνει τις πιθανότητες επανάληψής του.
Ακριβώς γι' αυτό, όμως, το σχέδιο γίνεται πολύ πιο δύσκολο να γίνει αποδεκτό από το Κίεβο.
Διότι μια εκεχειρία αφορά το μέτωπο.
Μια συμφωνία σαν αυτή που περιγράφεται αφορά το μέλλον της ίδιας της Ουκρανίας.
Εκλογές και Σύνταγμα: το πιο ευαίσθητο μέτωπο
Ιδιαίτερη σημασία έχουν οι πληροφορίες περί διεξαγωγής εκλογών και δημοψηφίσματος, καθώς και περί μετέπειτα συνταγματικών αλλαγών.
Εφόσον επιβεβαιωθούν, τα σημεία αυτά είναι πιθανό να προκαλέσουν τις μεγαλύτερες πολιτικές αντιδράσεις στο εσωτερικό της Ουκρανίας.
Η προοπτική μιας νέας κυβέρνησης που θα αναλάμβανε στη συνέχεια να υπογράψει και να εφαρμόσει μια ολοκληρωμένη ειρηνευτική συνθήκη δημιουργεί αναπόφευκτα ερωτήματα για το κατά πόσον η πολιτική αλλαγή στο Κίεβο αποτελεί μέρος του ευρύτερου σχεδιασμού.
Το ζήτημα γίνεται ακόμη πιο ευαίσθητο μετά τη δήλωση της Ρωσίδας βουλευτή Svetlana Zhurova, η οποία υποστήριξε ότι, εάν ο Zelensky δεν μπορεί να συμφωνήσει σε παραχωρήσεις για το Donbass, μια αλλαγή προσώπου μέσω εκλογών θα μπορούσε να οδηγήσει σε διαφορετικές συμφωνίες.
Πρόκειται ασφαλώς για ρωσική πολιτική τοποθέτηση και όχι για ανακοινωμένο αμερικανικό σχέδιο, όμως αποκαλύπτει πώς ένα τμήμα της Μόσχας αντιλαμβάνεται τη σύνδεση μεταξύ εκλογών και ειρηνευτικής διευθέτησης.
Για όρους συνθηκολόγησης μιλούν Ουκρανοί βουλευτές
Ανάλογη ανησυχία έχει εκφράσει από την ουκρανική πλευρά η βουλευτής Anna Skorokhod, η οποία υποστήριξε ότι οι όροι που μετέφεραν οι Witkoff και Kushner είναι ακόμη δυσμενέστεροι από προτάσεις που είχε απορρίψει στο παρελθόν το Κίεβο και ότι αγγίζουν τόσο το Σύνταγμα όσο και το εδαφικό.
Σύμφωνα με την ίδια, αρχικά δεν απαιτούνταν από την Ουκρανία να αναγνωρίσει ως ρωσικά τα εδάφη που έχει χάσει.
Ωστόσο, πλέον η Μόσχα φέρεται να θεωρεί απαραίτητο να συμπεριληφθεί αυτός ο όρος στο Σύνταγμα της χώρας.
«Υπάρχουν ακόμη ορισμένες λεπτομέρειες τις οποίες δεν θέλω να δημοσιοποιήσω, καθώς οι πληροφορίες αποκτήθηκαν ανεπίσημα», πρόσθεσε η Skorokhod.
Ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση όμως προκάλεσαν οι δηλώσεις του Ουκρανού βουλευτή Dmytro Mikisha, ο οποίος υποστήριξε ότι οι Αμερικανοί διαπραγματευτές μετέφεραν «όρους συνθηκολόγησης» στο Κίεβο.
Anatoly Matviychuk (Ρώσος απόστρατος συνταγματάρχης): Η Ουκρανία θα αποδεχθεί τους όρους της Ρωσίας την άνοιξη του 2027
Η Ουκρανία ενδέχεται να αποδεχθεί τους όρους της Ρωσίας την άνοιξη του 2027
υποστηρίζει ο Ρώσος απόστρατος συνταγματάρχης Anatoly Matviychuk.Όπως λέει ο δύσκολος χειμώνας που έρχεται θα αναγκάσει το Κίεβο να προσέλθει σε διαπραγματεύσεις.
«Πιστεύω ότι μόνο μια συντριπτική ήττα στο μέτωπο μπορεί να οδηγήσει το Κίεβο σε διαπραγματεύσεις.
Νομίζω ότι ο φετινός χειμώνας θα είναι ένας από τους παράγοντες που θα αναγκάσουν την Ουκρανία να ακούσει και να αποδεχθεί τους όρους των διαπραγματεύσεων.
Πιστεύω ότι δεν θα αντέξουν τις δυσκολίες αυτού του χειμώνα και ήδη από την άνοιξη του 2027 θα είναι έτοιμοι να συμφωνήσουν με οποιουσδήποτε όρους», δήλωσε ο Matviychuk.
Ο συνταγματάρχης σημείωσε ότι ο πρόεδρος της Ουκρανίας Volodymyr Zelensky αποφεύγει τη διεξαγωγή διαπραγματεύσεων με τη Ρωσία χωρίς προηγούμενη κατάπαυση του πυρός.
Σύμφωνα με τον ίδιο, ένα τέτοιο σενάριο δεν συμφέρει ούτε τους δυτικούς συμμάχους του Κιέβου, καθώς αποκομίζουν οικονομικά οφέλη από τις προμήθειες όπλων.
«Ο πρόεδρός μας, Vladimir Putin, αποφάσισε ότι οι διαπραγματεύσεις για τη διευθέτηση της σύγκρουσης μπορούν να πραγματοποιούνται μόνο ενώ συνεχίζονται οι πολεμικές επιχειρήσεις.
Ο Zelensky δεν το θέλει αυτό.
Καταλαβαίνει ότι υφίσταται κατάρρευση.
Ούτε οι δυτικοί υποστηρικτές του το θέλουν, επειδή αποκομίζουν τεράστια κέρδη από την πώληση όπλων», κατέληξε ο Matviychuk.
Νωρίτερα, ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσικής Ομοσπονδίας Sergey Lavrov δήλωσε ότι η Ρωσία είναι έτοιμη για διαπραγματεύσεις με την Ουκρανία. Ωστόσο, ο διπλωμάτης διευκρίνισε ότι η Μόσχα δεν σκοπεύει να αναστείλει την ειδική στρατιωτική επιχείρηση κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.
Ο πρώτος πιθανός συμβιβασμός
Παρά την ακαμψία στο Donbass, ο Zelensky έστειλε ταυτόχρονα ένα διαφορετικό μήνυμα: το Κίεβο είναι έτοιμο ήδη τώρα να συζητήσει συμβιβασμούς σε επιμέρους τομείς.
Οι δύο που ανέφερε είναι τα σιτηρά και η ενέργεια.
Η επιλογή μόνο τυχαία δεν είναι.
Πρόκειται για δύο πεδία στα οποία μια περιορισμένη συμφωνία θα μπορούσε να παράγει άμεσα και μετρήσιμα αποτελέσματα χωρίς να απαιτεί από τις δύο πλευρές να επιλύσουν από την πρώτη ημέρα το τελικό καθεστώς των εδαφών.
Ο Zelensky τόνισε ότι η Ουκρανία είναι έτοιμη να βρει συμβιβασμό, υπογράμμισε όμως ότι δεν μπορεί να αναμένονται παραχωρήσεις αποκλειστικά από το Κίεβο.
Αυτό ενδέχεται να εξηγεί και τη σκέψη για μια επόμενη τριμερή συνάντηση Ρωσίας–Ουκρανίας–ΗΠΑ, η οποία, σύμφωνα με τον Ουκρανό πρόεδρο, θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, στην Ελβετία ή στην Τουρκία.
Στην ατζέντα μιας τέτοιας συνάντησης θα μπορούσαν να βρεθούν ακριβώς η ενέργεια και οι εξαγωγές σιτηρών, μαζί με το θέμα της επιτάχυνσης των ανταλλαγών αιχμαλώτων.
Εάν συμβεί αυτό, η στρατηγική είναι προφανής: πρώτα συμφωνίες εκεί όπου υπάρχει περιθώριο σύγκλισης και στη συνέχεια μετάβαση στα μεγάλα πολιτικά και εδαφικά ζητήματα.
Το οικονομικό σκέλος της συμφωνίας
Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση που μέχρι στιγμής βρίσκεται περισσότερο στο παρασκήνιο.
Ο Zelensky ανέφερε ότι κατά τις επαφές των Αμερικανών στη Μόσχα συζητήθηκαν και οικονομικές συμφωνίες, μεταξύ άλλων στον ενεργειακό τομέα, σημειώνοντας ότι ο ίδιος δεν γνωρίζει όλες τις λεπτομέρειες.
Η πληροφορία αυτή είναι ιδιαίτερα σημαντική.
Διότι υποδηλώνει ότι η αμερικανική διαπραγματευτική στρατηγική ενδέχεται να μην περιορίζεται σε ένα κλασικό πολιτικό «πάρε-δώσε», αλλά να επιχειρεί να χτίσει ένα ευρύτερο πλέγμα κινήτρων.
Σε μια τέτοια λογική, η μεταπολεμική οικονομική συνεργασία, η ενέργεια, η σταδιακή αποκατάσταση εμπορικών σχέσεων ή άλλες οικονομικές διευθετήσεις θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως ανταλλάγματα για τη ρωσική πλευρά, την ώρα που το Κίεβο θα ζητούσε ισχυρές εγγυήσεις για την ασφάλεια και την οικονομική του επιβίωση.
Δεν είναι ακόμη γνωστό εάν αυτά τα στοιχεία βρίσκονται πράγματι σε ένα ενιαίο πακέτο. Η αναφορά τους όμως δείχνει ότι η διαπραγμάτευση μπορεί να είναι πολύ ευρύτερη από όσα φαίνονται δημόσια.
Η επόμενη μέρα: νέα τριμερής;
Το επόμενο βήμα που διαφαίνεται είναι η επιστροφή σε απευθείας διαπραγματευτική διαδικασία τριών πλευρών.
Ο Zelensky δήλωσε ότι, κατά την εκτίμησή του, οι εξελίξεις κινούνται προς μια τριμερή μορφή, ενώ οι Witkoff και Kushner φέρονται να έχουν συμφωνήσει να επιστρέψουν στην Ουκρανία.
Το ζητούμενο για την Ουάσιγκτον φαίνεται να είναι πλέον να μετατρέψει το σημερινό σχήμα — στο οποίο οι Αμερικανοί μεταφέρουν θέσεις από τη μία πρωτεύουσα στην άλλη — σε ένα τραπέζι όπου Ρώσοι και Ουκρανοί θα αναγκαστούν να διαπραγματευτούν παρουσία των ΗΠΑ.
Εκεί θα φανεί και αν το «πακέτο» αποτελεί πραγματική βάση συμβιβασμού ή απλώς έναν κατάλογο μέγιστων απαιτήσεων που πρέπει ακόμη να περικοπεί δραστικά.
Το Κίεβο κρατά και «plan B»
Παρά τη διπλωματική κινητικότητα, η Ουκρανία δεν συμπεριφέρεται σαν να θεωρεί την ειρήνη δεδομένη.
Ο Zelensky χαρακτήρισε τη διπλωματική επιτάχυνση «plan A», αλλά ταυτόχρονα αποκάλυψε ότι δεκάδες ουκρανικές επιχειρήσεις εργάζονται πάνω σε τεχνολογίες μαζικής αναχαίτισης ρωσικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών.
Αυτό αποτελεί, όπως είπε, το «plan B» σε περίπτωση συνέχισης των ρωσικών επιθέσεων.
Το μήνυμα είναι διπλό.
Το Κίεβο θέλει να δείξει στην Ουάσιγκτον ότι είναι έτοιμο να διαπραγματευτεί, αλλά ταυτόχρονα θέλει να καταστήσει σαφές στη Μόσχα ότι δεν αντιμετωπίζει τη διπλωματική διαδικασία ως προαναγγελία συνθηκολόγησης.
Νέα φόρμουλα για Ουκρανία
Όλα συγκλίνουν σε ένα συμπέρασμα: οι Ηνωμένες Πολιτείες επιχειρούν να διαμορφώσουν μια νέα φόρμουλα για την Ουκρανία, η οποία θα πηγαίνει πολύ πέρα από μια προσωρινή παύση των μαχών.
Το περίγραμμα που σχηματίζεται περιλαμβάνει μια αλληλουχία κινήσεων: κατάπαυση πυρός, επιμέρους συμφωνίες για ενέργεια και σιτηρά, επιστροφή σε τριμερή διαπραγμάτευση, αναζήτηση φόρμουλας για τα κατεχόμενα εδάφη, εγκατάλειψη ή πάγωμα της ουκρανικής προοπτικής στο NATO και, τελικά, μια μεγάλη πολιτική συμφωνία για το μεταπολεμικό καθεστώς της χώρας.
Το εάν όλα αυτά αποτελούν ένα ενιαίο επίσημο σχέδιο Trump παραμένει ανοιχτό.
Η ίδια η ρωσική πλευρά αποφεύγει να αποκαλύψει τις λεπτομέρειες των επαφών και ο Lavrov έχει προειδοποιήσει ότι γύρω από το τι ακριβώς μετέφεραν οι Witkoff και Kushner κυκλοφορούν πολλές εικασίες.
Το πραγματικό παζάρι τώρα αρχίζει
Αλλά ένα πράγμα είναι ήδη σαφές.
Η συζήτηση δεν αφορά πλέον μόνο το πώς θα σταματήσουν τα όπλα.
Αφορά το πώς θα είναι η Ουκρανία την ημέρα που τα όπλα θα σταματήσουν.
Και εκεί βρίσκεται η πραγματική δυσκολία.
Για τη Μόσχα, μια συμφωνία πρέπει να κατοχυρώνει τις νέες στρατηγικές και εδαφικές πραγματικότητες και να κλείνει οριστικά την πόρτα του NATO στην Ουκρανία.
Για το Κίεβο, μια συμφωνία που θα ισοδυναμεί με αναγνώριση εδαφικών απωλειών, περιορισμό της στρατιωτικής του ισχύος και αναθεώρηση θεμελιωδών επιλογών εξωτερικής πολιτικής κινδυνεύει να θεωρηθεί όχι ειρήνη αλλά επιβεβλημένη ήττα.
Και για τον Trump, το στοίχημα είναι να βρει έναν συμβιβασμό που θα μπορεί να παρουσιαστεί ως συμφωνία και όχι ως συνθηκολόγηση της μιας πλευράς.
Οι πρώτες μικρότερες συμφωνίες - στην ενέργεια, στα σιτηρά, στους αιχμαλώτους - μπορούν να αποτελέσουν την αρχή.
Το Donbass, το NATO, το καθεστώς των περιοχών που κατέλαβε ο ρωσικός στρατός και οι εγγυήσεις ασφαλείας θα κρίνουν όμως το τέλος.
Οι Witkoff και Kushner άνοιξαν τον νέο γύρο.
Το πραγματικό παζάρι για την Ουκρανία μόλις αρχίζει.
www.bankingnews.gr
