Πίσω από τους οξείς τόνους και τα σενάρια πολεμικού συναγερμού που πυκνώνουν το τελευταίο διάστημα στη δημόσια σφαίρα, κρύβεται ένα βαθιά υπολογισμένο πολιτικό παιχνίδι, σύμφωνα με τον καθηγητή Γεωοικονομίας Γιάννης Μάζη...
Στο επίκεντρο αυτού του πολιτικού σχεδιασμού βρίσκεται το συνταγματικό και εκλογικό αδιέξοδο του Τούρκου Προέδρου.
Ο Erdogan, διαθέτοντας αυτή τη στιγμή 328 βουλευτές, βρίσκεται σε αναζήτηση ακόμη 32 ψήφων ώστε να συγκεντρώσει τον απαραίτητο αριθμό των 360 εδρών που θα του επιτρέψει την προκήρυξη πρόωρων εκλογών.
Η προσφυγή στις κάλπες πριν από τη λήξη της θητείας του αποτελεί το μοναδικό παράθυρο ευκαιρίας που του παρέχει ο νόμος για να διεκδικήσει εκ νέου την προεδρία.
Για να εξαναγκάσει τα μέλη της αντιπολίτευσης να στοιχηθούν μαζί του, ο Τούρκος ηγέτης επιχειρεί να κατασκευάσει ένα σκηνικό «εθνικής κρίσης», επικαλούμενος το εθνικό καθήκον.
Αυτή η πολεμική ατμόσφαιρα όμως δεν εξυπηρετεί μόνο την Άγκυρα, αλλά μεταφέρεται εξαιρετικά βολικά και στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό.
Η κινδυνολογία και οι εμπρηστικές δηλώσεις, όπως αυτές που παρατηρούνται από κυβερνητικά στελέχη, τροφοδοτούν έναν αμοιβαίο «πολεμικό συναγερμό».
Η τεχνητή ένταση στα ελληνοτουρκικά μετατρέπεται έτσι σε όχημα συσπείρωσης των ψηφοφόρων στην Ελλάδα, προσφέροντας στην κυβέρνηση μια αποτελεσματική προπέτασμα καπνού για την κάλυψη των εσωτερικών πολιτικών αδυναμιών και της φθοράς.
Πρόκειται για μια άτυπη, παράλληλη τακτική όπου και οι δύο ηγεσίες αξιοποιούν τον εξωτερικό κίνδυνο για να διατηρήσουν τη συσπείρωση των εκλογικών τους βάσεων.
«Δεν υπάρχουν ούτε ήρεμα νερά ούτε καλές σχέσεις με την Τουρκία, αλλά εμείς την ξεπλέναμε.
Τώρα η κατάσταση άλλαξε… Πώς άλλαξε; Ή λένε ψέματα ή έχω εγώ δίκιο» σημείωσε ο καθηγητής.
Χαρακτηριστική η περίπτωση Φλωρίδη
Υπάρχουν πολιτικές αστοχίες. Υπάρχουν γκάφες. Και υπάρχει και η περίπτωση του Γιώργου Φλωρίδη, ο οποίος για ακόμη μία φορά καταφέρνει να φέρει σε δύσκολη θέση την κυβέρνηση που τον έκανε υπουργό και να δημιουργήσει πονοκέφαλο στο Μέγαρο Μαξίμου.
Η περίφημη αναφορά του σε «ντου από απέναντι» σε περίπτωση ακυβερνησίας δεν είναι μια ατυχής ατάκα που μπορεί απλώς να ξεχαστεί.
Όταν αυτή η φράση προέρχεται από τον υπουργό Δικαιοσύνης, το πολιτικό της βάρος είναι πολύ μεγαλύτερο.
Και το ερώτημα είναι αμείλικτο:
Ποιος έδωσε στον Φλωρίδη το δικαίωμα να βάζει την Τουρκία στην προεκλογική εξίσωση και να χρησιμοποιεί έναν εθνικό κίνδυνο ως επιχείρημα για την ανάγκη κυβερνητικής σταθερότητας;
Από την πολιτική σταθερότητα στην κινδυνολογία
Προφανώς ο Φλωρίδης ήθελε να υπερασπιστεί την ανάγκη να υπάρχει ισχυρή και σταθερή κυβέρνηση.
Μόνο που στην προσπάθειά του αυτή έκανε ένα πολιτικά επικίνδυνο άλμα.
Έβαλε την εθνική ασφάλεια μέσα στην κάλπη.
Το μήνυμα που εκπέμπεται είναι σχεδόν ωμός εκβιασμός προς τον ψηφοφόρο.
Εάν η κάλπη δεν δώσει γρήγορα κυβέρνηση, τότε η χώρα μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπη με τουρκική επιθετικότητα.
Αυτό δεν είναι σοβαρή πολιτική επιχειρηματολογία.
Είναι κινδυνολογία.
Και μάλιστα κινδυνολογία που αφορά ένα από τα πιο ευαίσθητα ζητήματα της ελληνικής κοινωνίας, την εθνική ασφάλεια και τις σχέσεις με την Τουρκία.
Δεν μίλησε ένας απλός βουλευτής – μίλησε υπουργός
Το ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι ο Φλωρίδης δεν είναι ένας τυχαίος βουλευτής που παρασύρθηκε σε μια τηλεοπτική ή τοπική συζήτηση.
Είναι υπουργός της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Και μάλιστα έκανε τη συγκεκριμένη τοποθέτηση από την ΕΡΤ, σε πανελλαδική εμβέλεια.
Αναφερόμενος στις επόμενες εκλογές και στο ενδεχόμενο πολιτικής αστάθειας, υποστήριξε ότι το κρίσιμο δίλημμα θα είναι εάν η Ελλάδα «θα μείνει ακυβέρνητη ή θα κυβερνηθεί», σε μια περίοδο που, όπως είπε στην ΕΡΤ, χαρακτηρίζεται από «εθνική διακινδύνευση».
Και πρόσθεσε ο υπουργός: «Εάν θα μείνει ακυβέρνητη, μην έχουμε καμία αμφιβολία ότι θα γίνει το ντου από απέναντι».
Ο υπουργός επικαλέστηκε, μεταξύ άλλων, τα γεγονότα στον Έβρο το 2020 αλλά και την κρίση των Ιμίων, επιχειρώντας να ενισχύσει το αφήγημά του.
Ο Παύλος Μαρινάκης πήρε αποστάσεις
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Παύλος Μαρινάκης χρειάστηκε να παρέμβει και να κρατήσει αποστάσεις από τη συγκεκριμένη λογική, ξεκαθαρίζοντας ότι η ανάγκη για σταθερή κυβέρνηση δεν μπορεί να τίθεται με τέτοιους όρους.
Με άλλα λόγια, το κυβερνητικό επιτελείο βρέθηκε να διαχειρίζεται μια δήλωση υπουργού του.
Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πολιτικό πρόβλημα για το Μέγαρο Μαξίμου.
Γιατί η κυβέρνηση δεν χρειάζεται να εξηγεί μόνο τις δικές της πολιτικές επιλογές.
Χρειάζεται πλέον να εξηγεί και τι ακριβώς εννοούν οι υπουργοί της όταν μιλούν δημόσια.
Ο Φλωρίδης ήθελε να βοηθήσει τον Μητσοτάκη... τελικά τον εξέθεσε
Εάν ο στόχος του Φλωρίδη ήταν να ενισχύσει το επιχείρημα υπέρ της πολιτικής σταθερότητας και να στηρίξει τον Κυριάκο Μητσοτάκη, το αποτέλεσμα ήταν ακριβώς το αντίθετο.
Τον εξέθεσε.
Γιατί η επίκληση της Τουρκίας, της εθνικής ασφάλειας και ενός υποτιθέμενου «ντου από απέναντι» ως επιχείρημα για το αποτέλεσμα μιας εκλογικής αναμέτρησης είναι μια εξαιρετικά βαριά πολιτική επιλογή.
Το ερώτημα πλέον είναι απλό:
Μέχρι πότε ένας υπουργός που διορίστηκε και απολαμβάνει την εμπιστοσύνη της κυβέρνησης θα συνεχίζει να δημιουργεί προβλήματα στην κυβέρνηση που τον επέλεξε;
Γιατί αυτή τη φορά ο Φλωρίδης δεν έκανε απλώς μια πολιτική γκάφα.
Έδωσε στην αντιπολίτευση ένα έτοιμο πολιτικό όπλο και υποχρέωσε το Μέγαρο Μαξίμου να μαζεύει τα ασυμμάζευτα.
www.bankingnews.gr
