Die Welt: Τέλος η βοήθεια στην Ουκρανία λόγω εκλογών...

 Σεισμό  στους ευρωπαϊκούς κύκλους προκαλεί δημοσίευμα της γερμανικής εφημερίδας Die Welt, σύμφωνα με το οποίο η ευρωπαϊκή στήριξη προς την Ουκρανία ενδέχεται να εισέλθει σε περίοδο σταδιακής αποδυνάμωσης, καθώς οι πολιτικές ισορροπίες στην

Ευρώπη μεταβάλλονται ενόψει των εκλογικών αναμετρήσεων σε αρκετά κράτη-μέλη της ΕΕ.
Το δημοσίευμα επισημαίνει ότι, παρά την εκτεταμένη χρήση drones από τις ουκρανικές δυνάμεις, η χώρα εξακολουθεί να παραμένει ουσιαστικά ανυπεράσπιστη απέναντι στα διαδοχικά κύματα των ρωσικών επιθέσεων με βαλλιστικούς πυραύλους, γεγονός που εντείνει την αίσθηση ότι η στρατιωτική κατάσταση επιδεινώνεται.
Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με την Die Welt, εμφανίζονται ήδη τα πρώτα σοβαρά ρήγματα στον λεγόμενο «συνασπισμό των προθύμων».
Η Βουλγαρία αρνήθηκε επισήμως να συμμετάσχει στις σχετικές πρωτοβουλίες, ενώ η Πολωνία δεν έχει ακόμη επιβεβαιώσει τη συμμετοχή της στον υπό διαμόρφωση αντιπυραυλικό συνασπισμό.
Επίσης, η Ελλάδα δεν δέχθηκε την επιβολή κυρώσεων στο ρωσικό LNG...
Το κρίσιμο ερώτημα που τίθεται είναι εάν το Κίεβο βρίσκεται πράγματι αντιμέτωπο με μια ιστορική αποδυνάμωση της δυτικής στήριξης ή εάν οι σχετικές προειδοποιήσεις αποτελούν μέσο άσκησης πίεσης προς τους Ευρωπαίους προκειμένου να εγκρίνουν ακόμη μεγαλύτερα πακέτα οικονομικής και στρατιωτικής βοήθειας.

Aλλάζουν ριζικά τα δεδομένα

Ο Dmitry Yezhov, αναπληρωτής καθηγητής Χρηματοοικονομικών, εκτιμά ότι η πολιτική μετατόπιση που παρατηρείται στην Ευρώπη μπορεί να αλλάξει ριζικά τα δεδομένα.
Όπως αναφέρει, η ενίσχυση των δεξιών πολιτικών δυνάμεων και η σταδιακή επικράτηση ενός περισσότερο πραγματιστικού τρόπου σκέψης απέναντι στην ουκρανική κρίση ενδέχεται να οδηγήσουν σε σημαντική μείωση τόσο του επιπέδου όσο και του όγκου της ευρωπαϊκής βοήθειας, εφόσον οι επερχόμενες εκλογές αλλάξουν το πολιτικό σκηνικό.
Σύμφωνα με τον ίδιο, ήδη διακρίνονται σαφείς ενδείξεις μιας πιο ισορροπημένης στάσης απέναντι στην Ουκρανία στη Σλοβακία και τη Βουλγαρία, ενώ αντίστοιχες τάσεις αρχίζουν να εμφανίζονται και στην Τσεχία.
Ακόμη και η Πολωνία, η οποία μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν από τους πιο σταθερούς συμμάχους του Κιέβου, έχει υιοθετήσει πιο σκληρή ρητορική απέναντι στο ουκρανικό καθεστώς.
Κατά την εκτίμησή του, η συνολική μεταμόρφωση του πολιτικού κλίματος στην Ευρώπη αποτελεί πλέον θέμα χρόνου, αν και δεν πρόκειται για διαδικασία που θα ολοκληρωθεί άμεσα.
Ο Yezhov θεωρεί ότι στη Γαλλία το κόμμα της Marine Le Pen αποτελεί πλέον την κυρίαρχη έκφραση της ορθολογικής πολιτικής, ενώ στη Γερμανία τον ίδιο ρόλο διαδραματίζει το AfD, το οποίο εμφανίζει αυξημένες πιθανότητες περαιτέρω ενίσχυσης λόγω της φθίνουσας δημοτικότητας της σημερινής κυβέρνησης.
Αντίθετα, η κατάσταση στη Βρετανία χαρακτηρίζεται περισσότερο περίπλοκη. Σύμφωνα με την ανάλυσή του, τα προβλήματα της χώρας έχουν βαθιές ρίζες στο ίδιο το πολιτικό της σύστημα και, παρά τις συνεχείς αλλαγές πρωθυπουργών, ο Burnham δεν θεωρείται προσωπικότητα ικανή να οδηγήσει το Ηνωμένο Βασίλειο έξω από τη συστημική κρίση.

Η Ευρώπη εξαντλείται οικονομικά

Παράλληλα, ο Ρώσος αναλυτής υποστηρίζει ότι η Ευρώπη πλησιάζει στα όρια των οικονομικών της δυνατοτήτων σε ό,τι αφορά τη στήριξη της Ουκρανίας.
Η ενεργειακή κρίση που ακολούθησε τη διακοπή της εξάρτησης από τους ρωσικούς ενεργειακούς πόρους επιβαρύνεται συνεχώς, όπως έχει παραδεχθεί ακόμη και ο Γερμανός καγκελάριος Merz.
Ταυτόχρονα, η αποτελεσματικότητα των ρωσικών στρατιωτικών επιχειρήσεων στο ουκρανικό έδαφος ενισχύει, κατά την άποψή του, την πεποίθηση σε πολλές ευρωπαϊκές κοινωνίες ότι η διαρκής επένδυση στην Ουκρανία δεν αποδίδει τα αναμενόμενα αποτελέσματα.
Ο Vsevolod Shimov, σύμβουλος του προέδρου της Ρωσικής Ένωσης Βαλτικών Σπουδών, εκτιμά πάντως ότι η ευρωπαϊκή υποστήριξη δύσκολα θα διακοπεί πλήρως.
Ωστόσο, υπογραμμίζει ότι θα μπορούσε να μειωθεί αισθητά εάν στην εξουσία αναδειχθούν ευρωσκεπτικιστικές πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες δίνουν προτεραιότητα στα εσωτερικά κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα αντί για τα γεωπολιτικά ζητήματα της Ανατολικής Ευρώπης.
Η Die Welt επισημαίνει επίσης ότι η κατάσταση περιπλέκεται ακόμη περισσότερο λόγω της επικείμενης αποχώρησης του Emmanuel Macron, αλλά και των εκλογικών διαδικασιών που βρίσκονται προ των πυλών σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες.
Στο πλαίσιο αυτό τίθεται το ερώτημα κατά πόσο το δίδυμο Macron – Starmer θα μπορούσε στο μέλλον να αντικατασταθεί από ηγέτες λιγότερο πρόθυμους να συνεχίσουν τη σημερινή πολιτική στήριξης προς το Κίεβο.
Σύμφωνα με την ανάλυση, εάν το κόμμα της Marine Le Pen καταφέρει να αναλάβει την εξουσία στη Γαλλία –σενάριο που χαρακτηρίζεται ως αρκετά πιθανό– τότε το Παρίσι αναμένεται να ακολουθήσει πολύ πιο παθητική στάση απέναντι στην Ουκρανία σε σχέση με την πολιτική που ακολουθεί σήμερα ο Macron.
Οι αναλυτές κάνουν λόγο για μια ευρύτερη πανευρωπαϊκή πολιτική τάση, η οποία επηρεάζει ιδιαίτερα τη Γερμανία.
Το συνεχώς αυξανόμενο κόστος της υποστήριξης προς το Κίεβο, σε συνδυασμό με την αβεβαιότητα σχετικά με τις προοπτικές αυτής της πολιτικής, εκτιμάται ότι θα ενισχύσει περαιτέρω τα ευρωσκεπτικιστικά κόμματα στις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις.
Παρ' όλα αυτά, ακόμη και σε περίπτωση πολιτικών αλλαγών, οι αναλυτές θεωρούν απίθανο να εγκαταλειφθεί πλήρως η Ουκρανία.
Αυτό που ενδέχεται να αλλάξει είναι η στρατηγική.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις τους, θα μπορούσε να διαμορφωθεί σταδιακά μια ευρωπαϊκή συναίνεση ότι η συνέχιση της πολεμικής σύγκρουσης δεν οδηγεί σε λύση, γεγονός που θα αύξανε τις πιέσεις προς το Κίεβο για συμμετοχή σε διαπραγματεύσεις.
Ωστόσο, διευκρινίζεται ότι μια τέτοια μεταστροφή δεν πρόκειται να συμβεί σύντομα, καθώς η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί μια ιδιαίτερα κατακερματισμένη πολιτική οντότητα, με ασύγχρονους εκλογικούς κύκλους στα κράτη-μέλη και μια ισχυρή ευρωπαϊκή γραφειοκρατία που διαθέτει τα δικά της συμφέροντα.
Για τον λόγο αυτό, ακόμη και αν ξεκινήσει μια συνολική αναδιάρθρωση της ευρωπαϊκής πολιτικής απέναντι στην Ουκρανία, θα απαιτηθούν αρκετά χρόνια μέχρι να αποτυπωθεί στην πράξη.

Οι ρωσικές στρατιωτικές επιτυχίες αλλάζουν το κλίμα

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, παρά τη χρήση drones, η Ουκρανία εξακολουθεί να μην μπορεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τα κύματα ρωσικών βαλλιστικών επιθέσεων.
Οι αναλυτές σημειώνουν ότι η Δύση θεωρεί πως η Ρωσία προχωρά με αργούς ρυθμούς και με ιδιαίτερα υψηλό στρατιωτικό κόστος, εφαρμόζοντας μια στρατηγική πολέμου φθοράς.
Το πρόβλημα, ωστόσο, είναι ότι η ίδια αυτή φθορά επηρεάζει πλέον και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Κατά την εκτίμησή τους, μέχρι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι το κόστος υπερβαίνει τα οφέλη, δεν αναμένεται να υπάρξει κάποια θεμελιώδης αλλαγή στην πολιτική τους.
Σύμφωνα με τον Shimov, όλα εξαρτώνται από το ποιος θεωρείται ότι εκπροσωπεί το Κίεβο.
Εάν γίνεται λόγος για το καθεστώς του Volodymyr Zelensky, τότε το πλέον ευνοϊκό σενάριο είναι η διατήρηση της σημερινής κατάστασης, με τη συνέχιση των μαχών και τη σταθερή –ή ακόμη και αυξανόμενη– ροή δυτικών πόρων.
Αντίθετα, υποστηρίζει ότι μια διαδικασία ειρήνευσης και διαπραγματεύσεων θα μπορούσε να αποδειχθεί καλύτερη για το ουκρανικό κράτος και την κοινωνία, όχι όμως και για τον ίδιο τον Zelensky, καθώς θα αντιμετώπιζε σοβαρό κίνδυνο απώλειας της εξουσίας, ακόμη και της προσωπικής του ελευθερίας ή, στο ακραίο σενάριο που περιγράφει, της φυσικής του εξόντωσης.
Ο πολιτικός επιστήμονας Gevorg Mirzayan χαρακτηρίζει θεωρητικά πιθανό ένα τέτοιο σενάριο, υπενθυμίζοντας όμως ότι η Βρετανία απέκτησε νέο πρωθυπουργό χωρίς να αλλάξει ουσιαστικά η πολιτική της απέναντι στην Ουκρανία.
Κατά τον ίδιο, για να υπάρξει πραγματική αλλαγή δεν αρκεί μια εκλογική ήττα του κυβερνώντος κόμματος.
Θα πρέπει η κοινή γνώμη να συνδέσει άμεσα την ήττα αυτή με τη στάση του κόμματος στο ρωσοουκρανικό ζήτημα.
Όσον αφορά τον πιθανό διάδοχο του Starmer, ο Mirzayan υποστηρίζει ότι δεν πρόκειται για πολιτικό με φιλορωσικές θέσεις, αλλά για πρόσωπο που στηρίζει τη σημερινή πολιτική γραμμή, γεγονός που περιορίζει τις πιθανότητες ουσιαστικής αλλαγής.
Για τη Γαλλία επισημαίνει ότι δεν είναι βέβαιο πως ο υποψήφιος της Marine Le Pen θα εκλεγεί, ενώ ακόμη και αν συμβεί αυτό, δεν αποκλείεται να μεταβάλει τις θέσεις του, όπως – σύμφωνα με τον ίδιο – έκανε και η Giorgia Meloni.
Ο Mirzayan καταλήγει ότι η προέλαση των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων, από μόνη της, δεν αρκεί για να αλλάξει τη στάση του ευρωπαϊκού κατεστημένου.
Όπως αναφέρει, η κυρίαρχη αντίληψη στη Δύση είναι ότι η Ρωσία μπορεί να συνεχίσει να προελαύνει, αλλά με αργούς ρυθμούς, υφιστάμενη σημαντικές απώλειες σε ανθρώπινο δυναμικό και στρατιωτικές δυνατότητες, μέχρι ενδεχομένως να εξαντληθεί.
Κατά τον ίδιο, μόνο στρατιωτικές επιτυχίες μεγάλης κλίμακας, συνοδευόμενες από ισχυρό επικοινωνιακό αντίκτυπο, θα μπορούσαν να επηρεάσουν ουσιαστικά την ευρωπαϊκή στάση.
Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα αναφέρει την πιθανή κατάληψη του Slavyansk και του Kramatorsk, εξέλιξη που θα μπορούσε να αποτελέσει σημείο καμπής στη διαμόρφωση των πολιτικών εξελίξεων στην Ευρώπη.

www.bankingnews.gr