Το να χαρακτηρίζεις τους αριστερούς Ισραηλινούς ως ρατσιστές ή εχθρούς του σιωνιστικού κράτους όταν εκφράζουν ανησυχία για το δημοκρατικό μέλλον του Ισραήλ, θέτει έναν επικίνδυνο τόνο.
Από τη Σούζαν Χάτις Ρόλεφ , The Jerusalem Post
Οι αριστεροί και οι φιλελεύθεροι στο Ισραήλ που αντιτίθενται – απόλυτα ή εν μέρει – στην εγκατάσταση Εβραίων σε εδάφη που κατέλαβε το Ισραήλ κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Έξι Ημερών του 1967 ή κατά τη διάρκεια του πρόσφατου πολέμου στη Λωρίδα της Γάζας και στον νότιο Λίβανο, κατηγορούνται συχνά από την ισραηλινή Δεξιά ότι δεν είναι πλέον Σιωνιστές ή – ακόμα χειρότερα – ότι είναι αντισιωνιστές.
Περιστασιακά, οι δηλώσεις που κάνουν φιλελεύθεροι/αριστεροί πολιτικοί προκαλούν παρόμοια αντίδραση.
Για παράδειγμα, όταν το 2016, ως αναπληρωτής αρχηγός του επιτελείου, ο Γιαΐρ Γκολάν (σήμερα επικεφαλής του Δημοκρατικού Κόμματος) δήλωσε σε στρατιωτική τελετή για την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος ότι:
«Αν υπάρχει κάτι που με τρομάζει στη μνήμη του Ολοκαυτώματος, είναι ο εντοπισμός τρομακτικών διαδικασιών που έλαβαν χώρα στην Ευρώπη, γενικά, και στη Γερμανία, ειδικότερα, πριν από 70, 80 και 90 χρόνια, και η εύρεση στοιχείων για την ύπαρξή τους εδώ, το 2016».
Εκείνη την εποχή, ο Γκολάν δέχτηκε σφοδρές επιθέσεις, ειδικά από δεξιούς, οι οποίοι, μεταξύ άλλων, τον κατηγόρησαν για αντισημιτισμό και αντισιωνισμό.
Όσοι επιθυμούν να στερήσουν το δικαίωμα ψήφου από τους Άραβες πολίτες του Ισραήλ ή/και να αναγκάσουν τους Παλαιστίνιους κατοίκους στην Ιουδαία, τη Σαμάρεια και τη Λωρίδα της Γάζας να εγκαταλείψουν τη Γη του Ισραήλ/Παλαιστίνης δυτικά του ποταμού Ιορδάνη οικειοθελώς ή βίαια ή/και να καταστρέψουν τον δημοκρατικό ιστό του Ισραήλ – θεωρούνται από την ισραηλινή Κεντροαριστερά ρατσιστές και εχθροί του σιωνιστικού κράτους.
Την περασμένη Τρίτη, σε συνέντευξή του στον ραδιοφωνικό σταθμό 103FM, ο υπουργός Οικονομικών Μπεζαλέλ Σμότριχ (Θρησκευτικός Σιωνισμός) δήλωσε ότι η ένταξη του αραβικού κόμματος Ραάμ και του ηγέτη του Μανσούρ Αμπάς στην «Κυβέρνηση της Αλλαγής» υπό την ηγεσία του Ναφτάλι Μπένετ τον Ιούνιο του 2021 ήταν μια μεγαλύτερη καταστροφή από αυτό που συνέβη στις 7 Οκτωβρίου 2023.
«Η σφαγή της 7ης Οκτωβρίου είναι μια φρικτή αποτυχία, αλλά είναι και μια τακτική αποτυχία. Όσοι εν γνώσει τους πούλησαν το Κράτος του Ισραήλ στους εχθρούς του και στο Ισλαμικό Κίνημα έκαναν κάτι που είναι χίλιες φορές χειρότερο από τη χειρότερη δυνατή αποτυχία, επειδή [η τελευταία] δεν ήταν κακόβουλη πράξη».
Οι δημοκρατικές αρχές πρέπει να καθοδηγούν την πορεία του Ισραήλ
Η επίθεση στον Σμότριτς από τη σημερινή αντιπολίτευση ήταν εξίσου σκληρή με εκείνη των υποστηρικτών της κυβέρνησης του Γκολάν πριν από 10 χρόνια.
Τόσο ο Γκολάν όσο και ο Σμότριτς
αναμφίβολα εξέφρασαν ειλικρινά τις πεποιθήσεις τους και, παρόλο που
προσωπικά συμμεριζόμουν πλήρως όσα είπε ο Γκολάν και σοκαρίστηκα από όσα
είπε ο Σμότριτς την περασμένη εβδομάδα, αυτά που είπαν και οι δύο δεν
δείχνουν κανέναν από τους δύο ως αντισημίτη ή αντισιωνιστή.
Ο καθένας είπε τη γνώμη του, αντικατοπτρίζοντας τα ιδεολογικά σχίσματα στην κοινωνία μας.
Παρεμπιπτόντως, μεγάλα τμήματα της κοινότητας χαρεντί (υπερορθόδοξης) στο Ισραήλ – ειδικά οι Ασκενάζι – δηλώνουν αντισιωνιστές και κατ’ αρχήν αντίθετοι στο κοσμικό κράτος.
Στο πιο πρόσφατο βιβλίο του, «Ισραήλ: Τι πήγε στραβά», ο καθηγητής Ομέρ Μπαρτόφ (ειδικός στο Ολοκαύτωμα και τη γενοκτονία στο Πανεπιστήμιο Μπράουν) καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το Ισραήλ πρέπει να εγκαταλείψει το να είναι σιωνιστικό κράτος για να αποφύγει να μετατραπεί σε ένα βίαιο, παρία κράτος, αν και δεν είναι σαφές τι σημαίνει αυτό στην πράξη.
Όλοι αυτοί οι διάφοροι ισχυρισμοί δεν δέχονται έναν ενιαίο ορισμό για το τι σημαίνει Σιωνισμός και τι σημαίνει να είσαι Σιωνιστής.
Στην πραγματικότητα, ο Σιωνισμός είναι το σύγχρονο εθνικό κίνημα του εβραϊκού λαού, το οποίο ισχυρίζεται ότι η Σιών είναι η εθνική του πατρίδα.
Όταν ιδρύθηκε το Σιωνιστικό κίνημα το 1897, ο εβραϊκός λαός ήταν διασκορπισμένος στις τέσσερις γωνιές της Γης, μετά τη διασπορά του 3.000 χρόνια νωρίτερα από τους Αγίους Τόπους.
Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, λίγο λιγότερο από το ένα τρίτο των Εβραίων στον κόσμο (περίπου 16,7 εκατομμύρια) σκοτώθηκαν/εξοντώθηκαν από τη ναζιστική Γερμανία.
Ένα από τα ισχυρότερα επιχειρήματα υπέρ του Σιωνισμού μετά τον πόλεμο, το οποίο έπεισε την πλειοψηφία των μελών του ΟΗΕ να ψηφίσουν υπέρ της ίδρυσης ενός εβραϊκού κράτους, ήταν ότι αν υπήρχε ένα τέτοιο κράτος την περίοδο 1939-1945, οι περισσότεροι από τα έξι εκατομμύρια Εβραίους που χάθηκαν θα είχαν επιβιώσει.
Σήμερα, περίπου 7,2 εκατομμύρια από τα 15,7 εκατομμύρια Εβραίων του κόσμου ζουν στο Κράτος του Ισραήλ, την Ιουδαία και τη Σαμάρεια και αποτελούν λίγο πάνω από το 73% των πολιτών του κράτους.
Δεν είναι καθόλου σαφές τι θα συνεπάγεται η απο-σιωνοποίηση του κράτους. Θα υποστήριζα ότι ο Σιωνισμός του κράτους έχει πολύ λιγότερη σχέση με την τύχη των Εβραίων και του εβραϊκού κράτους από ό,τι η σοφία και η σύνεση των ηγετών του.
Όπως στην περίπτωση οποιουδήποτε εθνικού κινήματος που αντιπροσωπεύει το κυρίαρχο έθνος ενός συγκεκριμένου κράτους, ο Σιωνισμός δεν αντιπροσωπεύει απαραίτητα κάποια συγκεκριμένη ιδεολογία, παρόλο που οι κυρίαρχες ιδεολογίες στον σύγχρονο Σιωνισμό έχουν μετατοπιστεί με την πάροδο των ετών από φιλελεύθερες/σοσιαλδημοκρατικές σε δεξιές.
Το αν η τρέχουσα δεξιά/θρησκευτική κυριαρχία θα διατηρηθεί και μετά τις επόμενες εκλογές είναι ακόμη άγνωστο.
Ανεξάρτητα από τις ιδεολογικές μετατοπίσεις στην ισραηλινή πολιτική, ο Σιωνισμός υποστηρίζει σταθερά την ιδέα ότι το σιωνιστικό κράτος θα πρέπει να αποτελεί την πατρίδα όλων των Εβραίων, ανεξάρτητα από το αν είναι θρησκευόμενοι ή κοσμικοί, εσωστρεφείς ή κοσμοπολίτες.
Σύμφωνα με τον νόμο, που σχετίζεται με τον Νόμο της Επιστροφής (ο οποίος νόμος επιτρέπει σε όλους τους Εβραίους να λάβουν υπηκοότητα), ως Εβραίος ορίζεται το άτομο που γεννήθηκε από Εβραίο γονέα ή που ασπάστηκε τον Ιουδαϊσμό.
Αυτό που διακρίνει τους Σιωνιστές Εβραίους από τους μη Σιωνιστές ή τους αντισιωνιστές Εβραίους είναι ότι οι πρώτοι πιστεύουν ότι οι Εβραίοι πρέπει να μετακομίσουν στο Κράτος του Ισραήλ ή να υποστηρίξουν τη μετακίνησή τους προς αυτό, ενώ οι δεύτεροι όχι, αν και μπορεί να υποστηρίζουν τη μετακόμιση στο Ισραήλ ως Άγιο Τόπο για θρησκευτικούς και όχι εθνικιστικούς λόγους.
Αν και θεωρήθηκε δεδομένο, όταν ιδρύθηκε το Σιωνιστικό κίνημα και στη συνέχεια μετά την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ, και τα δύο αυτά θα βασίζονταν σε δημοκρατικές αρχές, συμπεριλαμβανομένης της μεταχείρισης των μειονοτήτων (ειδικά της παλαιστινιακής μειονότητας) στο κράτος.
Η συντριπτική πλειοψηφία των κομμάτων, τόσο στο Σιωνιστικό κίνημα όσο και στο Κράτος του Ισραήλ, ανέκαθεν υποστήριζαν λίγο-πολύ δημοκρατικές αρχές για τη λειτουργία αυτών των δύο οντοτήτων.
Όσον αφορά αυτές τις δημοκρατικές αρχές, πουθενά δεν αναφέρεται ότι οι αρχές που εφαρμόζονται πρέπει να βασίζονται στη φιλελεύθερη δημοκρατία (τόσο στον πλειοψηφισμό όσο και στα δικαιώματα των μειονοτήτων) ή μπορούν να βασίζονται σε αντιφιλελεύθερη δημοκρατία – δηλαδή, μόνο στον πλειοψηφισμό.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το Ισραήλ βρίσκεται βυθισμένο σε μια πολιτική κρίση για συνταγματικά ζητήματα και σε έναν σημαντικό πόλεμο σε πολλαπλά μέτωπα που του επιβλήθηκε από τους εχθρούς του, αλλά ο οποίος, εν τω μεταξύ, έχει εισέλθει σε κατάσταση αδιεξόδου, λόγω της αδυναμίας του πρωθυπουργού του να μετατρέψει τις πραγματικά εντυπωσιακές στρατιωτικές επιτυχίες σε συγκεκριμένα πολιτικά οφέλη.
Πιστεύω ότι το ερώτημα δεν είναι αν φταίει ο Σιωνισμός ή οι αποκλίσεις από αυτόν.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο Σιωνισμός είναι μια άστοχη κίνηση. Το πρόβλημα είναι ότι ο Μπενιαμίν Νετανιάχου δεν επικεντρώνεται στην επίλυση αυτών των δύο σημαντικών ζητημάτων, αλλά στη δική του πολιτική επιβίωση.
Αυτό που χρειάζεται είναι μια υπεύθυνη και συνετή ηγεσία, πραγματικά αποφασισμένη να επιλύσει προβλήματα και να τερματίσει τα περιττά σχίσματα, για χάρη του εβραϊκού λαού και όλων των πολιτών του Κράτους του Ισραήλ.
Η συγγραφέας έχει γράψει δημοσιογραφικά και ακαδημαϊκά άρθρα, καθώς και πολλά βιβλία, για τις διεθνείς σχέσεις, τον σιωνισμό, την ισραηλινή πολιτική και τον κοινοβουλευτισμό. Από το 1994 έως το 2010, εργάστηκε στη Βιβλιοθήκη της Κνεσέτ και στο Κέντρο Έρευνας και Πληροφόρησης της Κνεσέτ.
