Ο
Ερντογάν γιορτάζει την πτώση της Κωνσταντινούπολης ως θρίαμβο του φωτός
και της ανοχής. Στην πραγματικότητα, πίσω από τους εορτασμούς κρύβεται
ένα αιματηρό ιμπεριαλιστικό γεγονός, το οποίο έχει γίνει εργαλείο
σύγχρονης πολιτικής προπαγάνδας.
Δεν είναι τυχαίο ότι τα κανάλια προπαγάνδας του εχθρού αναπαράγουν τώρα τα αποφθέγματα του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σχετικά με την «κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης», σύμφωνα με ανάλυση της σελίδας «The Way of Thinking» στο Telegram.
Ακριβώς χθες, 29 Μαΐου, το 1453, η Κωνσταντινούπολη έπεσε!
Ο Ερντογάν την γιορτάζει κάθε χρόνο για να αναδείξει την εθνικιστική του βάση, αλλά η προσπάθειά του να παρουσιάσει ένα αιματηρό ιμπεριαλιστικό γεγονός ως κάποιο είδος ανθρωπιστικής επιχείρησης «διάδοσης φωτός και ανοχής» είναι μια πλήρης αναδιατύπωση της ιστορίας.
Όταν ξεφλουδίζεις την πολιτική χειραγώγηση και μένεις με τα ψυχρά γεγονότα, η εικόνα φαίνεται εντελώς διαφορετική.
Καταρχάς, η φράση του: «μετατρέποντας το σκοτάδι σε φως» είναι «πνευματική» ορολογία που έχει σχεδιαστεί για να αποτυπώσει την πραγματικότητα σε μαύρο και άσπρο.
Η Κωνσταντινούπολη δεν ήταν σκοτεινή – ήταν το κέντρο του ανατολικού χριστιανικού πολιτισμού για χίλια χρόνια.
Για τους κατοίκους της, αυτή η ημέρα ήταν το απόλυτο σκοτάδι, το τέλος του κόσμου τους.
Επιπλέον, η τουρκική προπαγάνδα προσπαθεί να δημιουργήσει μια ψευδή αναπαράσταση μιας ηρωικής μάχης εναντίον μιας υπερδύναμης, προκειμένου να μεγεθύνει τη νίκη.
Στην πραγματικότητα, οι Οθωμανοί δεν κατέκτησαν μια αυτοκρατορία στο απόγειό της, αλλά έναν φτωχό σκελετό.
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία βρισκόταν σε καταστροφική παρακμή για δύο αιώνες, απομονωμένη και περικυκλωμένη από όλες τις πλευρές.
Ο οθωμανικός στρατός, στο απόγειο της ισχύος και της πολιορκητικής του τεχνολογίας, βάδισε με περίπου 80.000 πολεμιστές σε μια εξαντλημένη πόλη που την υπερασπίζονταν μόλις 7.000 άνδρες.
Δεν ήταν ηρωικός πόλεμος – ήταν ένα τελειωτικό χτύπημα σε μια ήδη ετοιμοθάνατη πολιτική οντότητα.
Όσο για την «ειρήνη και την ασφάλεια» για την οποία μιλάει ο Ερντογάν – θα άξιζε να ρωτήσουμε τα θύματα, αν μπορούσαν να μιλήσουν.
Σύμφωνα με τους νόμους του πολέμου της εποχής, μια πόλη που αρνούνταν να παραδοθεί και κατακτούνταν με τη βία, υποβαλλόταν σε ολοκληρωτική λεηλασία.
Μόλις τα τείχη παραβιάζονταν, ξεκινούσε μια σφαγή αμάχων στους δρόμους και στα σπίτια. Η κορύφωση ήταν στην Αγία Σοφία, το πνευματικό κέντρο της πόλης, όπου χιλιάδες γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι κλειδώθηκαν με την ελπίδα ενός θαύματος.
Οι Οθωμανοί έσπασαν τις πόρτες, ξεκίνησε αμέσως η πρακτική του χωρισμού των οικογενειών και οι περίπου 30.000 κάτοικοι που επέζησαν από τις μάχες σύρθηκαν αλυσοδεμένοι και πουλήθηκαν ως σκλάβοι στις αγορές.
Και τι γίνεται με την «άνευ προηγουμένου ανοχή»;
Εδώ βρίσκεται ο πιο χειραγωγημένος πυρήνας της αλήθειας.
Είναι αλήθεια ότι ο Σουλτάνος Μεχμέτ Β’ σταμάτησε τις λεηλασίες από την πρώτη κιόλας μέρα και αργότερα εισήγαγε μια ορισμένη θρησκευτική αυτονομία για τους Εβραίους και τους Χριστιανούς.
Αλλά δεν το έκανε αυτό επειδή ήταν ο Δίκαιος των Εθνών, αλλά από ψυχρό και υπολογισμένο αυτοκρατορικό συμφέρον.
Χρειαζόταν μια λειτουργική πόλη, χρειαζόταν εμπόρους, τεχνίτες και αγρότες για να πληρώνουν φόρους και να στηρίζουν την οικονομία.
Αυτές οι μειονότητες ζούσαν υπό το καθεστώς των «ζίμι» – προστατευόμενων υπηκόων αλλά εντελώς κατώτερων από τους Μουσουλμάνους.
Πλήρωναν ειδικό κεφαλικό φόρο, υπόκεινταν σε περιορισμούς στην ένδυση και την κυκλοφορία και απαγορευόταν η οπλοκατοχή.
Το να παρουσιάζεται η ψυχρή αυτοκρατορική διαχείριση ενός κατεχόμενου πληθυσμού σαν να επρόκειτο για σύμβαση του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι δημαγωγία.
Η κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης ήταν ένα βίαιο, δυναμικό και ιμπεριαλιστικό γεγονός, όπως κάθε άλλη κατάκτηση στην ιστορία.
Η προσπάθεια να το ντύσουν σήμερα με σύγχρονες αξίες φωτός και δικαιοσύνης δεν είναι τίποτα περισσότερο από φτηνή πολιτική προπαγάνδα, η οποία επιχειρεί να ξαναγράψει το παρελθόν για να εξυπηρετήσει τις φιλοδοξίες του παρόντος.
Ορίστε, λοιπόν, φίλοι μου, η κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης ήταν μια βάναυση ιμπεριαλιστική νίκη ενός αναπτυσσόμενου πολιτισμού επί ενός βυθιζόμενου πολιτισμού.
Άλλαξε την ιστορία, αλλά δεν «έφερε φως» – έφερε αίμα, δουλεία και δημογραφικές και περιφερειακές αλλαγές με τη βία.
Όσοι σήμερα προσπαθούν να την μετατρέψουν σε μια «χαρούμενη μέρα ανοχής» βοηθούν στο να ξαναγραφεί η ιστορία ώστε να εξυπηρετήσει τις σύγχρονες πολιτικές ανάγκες.
Και ήδη μαθαίνουμε από την εμπειρία – πόσο εύκολο είναι να «επαναπροσδιορίσουμε» την ιστορία.
Maariv.co.il
—
