Το Ιράν δίνει λίστα με χώρες στόχους...

 Η πυραυλική επίθεση του Ιράν εναντίον της στρατιωτικής βάσης Diego Garcia στον Ινδικό Ωκεανό αποτελεί ένα γεγονός που σηματοδοτεί μια νέα και εξαιρετικά επικίνδυνη φάση στη διεθνή γεωπολιτική κρίση.
Για πρώτη φορά, ο πόλεμος που ξεκίνησε στη Μέση Ανατολή

επεκτείνεται ξεκάθαρα πέρα από τα παραδοσιακά γεωγραφικά του όρια, μεταφέροντας την ένταση σε μια ευρύτερη περιοχή που περιλαμβάνει ζωτικής σημασίας θαλάσσιες οδούς και στρατηγικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις.
Η επίθεση πραγματοποιήθηκε αφού η Τεχεράνη προειδοποίησε ότι η χρήση βρετανικών στρατιωτικών βάσεων από τις Ηνωμένες Πολιτείες για επιθέσεις εναντίον του Ιράν θα θεωρηθεί πράξη επιθετικότητας.
Λίγο μετά την προειδοποίηση αυτή, το Ιράν εκτόξευσε δύο βαλλιστικούς πυραύλους προς το Diego Garcia — μια από τις πιο σημαντικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις που λειτουργούν από κοινού οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Η κίνηση αυτή υπογραμμίζει όχι μόνο τις αυξανόμενες δυνατότητες του Ιράν, αλλά και τον αυξανόμενο κίνδυνο μιας γενικευμένης σύγκρουσης που θα μπορούσε να εμπλέξει πολλές χώρες και να προκαλέσει βαθιά αποσταθεροποίηση σε ολόκληρη τη διεθνή τάξη.
Εν τω μεταξύ το Ιράν προειδοποιεί ξανά: οποιαδήποτε επανάληψη του εγκλήματος των εχθρών στα ανθρώπινα και ενεργειακά κέντρα της χώρας θα προκαλέσει απάντηση πέρα από τις προσδοκίες, διαφορετική από την τρέχουσα στρατηγική πορεία.

Η επίθεση στο Diego Garcia

Σύμφωνα με αναφορές, το Ιράν εκτόξευσε δύο βαλλιστικούς πυραύλους προς τη βάση Diego Garcia, η οποία βρίσκεται περίπου 4.000 χιλιόμετρα μακριά από το ιρανικό έδαφος.
Η απόσταση αυτή είναι ιδιαίτερα σημαντική, καθώς μέχρι πρόσφατα πολλοί στρατιωτικοί αναλυτές θεωρούσαν ότι η συγκεκριμένη βάση βρισκόταν εκτός εμβέλειας των ιρανικών πυραυλικών συστημάτων.
Η επίθεση λοιπόν λειτούργησε ως σαφής επίδειξη των πραγματικών δυνατοτήτων της Τεχεράνης.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της Wall Street Journal, ένας από τους δύο πυραύλους φέρεται να απέτυχε κατά τη διάρκεια της πτήσης, ενώ ο δεύτερος αναχαιτίστηκε από έναν πύραυλο SM 3.
Ακόμη κι έτσι όμως, το μήνυμα της Τεχεράνης ήταν σαφές: καμία στρατιωτική εγκατάσταση που χρησιμοποιείται για επιθέσεις εναντίον του Ιράν δεν μπορεί να θεωρείται ασφαλής.
Η επίθεση επίσης αποκάλυψε ένα ακόμη στοιχείο της στρατηγικής του Ιράν — τη διατήρηση στρατηγικής αβεβαιότητας σχετικά με τις πραγματικές στρατιωτικές του δυνατότητες.
Η αβεβαιότητα αυτή λειτουργεί ως μέσο αποτροπής, αναγκάζοντας τις αντίπαλες χώρες να υπολογίζουν πάντα το χειρότερο δυνατό σενάριο.

Ο ρόλος των ΗΠΑ και της Βρετανίας

Η κλιμάκωση αυτή δεν μπορεί να γίνει κατανοητή χωρίς να εξεταστεί ο ρόλος των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου.
Η Ουάσιγκτον έχει πρωταγωνιστήσει στις στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον του Ιράν, εξαπολύοντας την επιχείρηση «Επική Οργή» στις 28 Φεβρουαρίου.
Η επιχείρηση αυτή στόχευε ιρανικές στρατιωτικές υποδομές και πυραυλικές εγκαταστάσεις, αυξάνοντας δραματικά την ένταση στην περιοχή.
Το Λονδίνο αρχικά είχε εκφράσει επιφυλάξεις σχετικά με τη χρήση βρετανικών βάσεων για επιθέσεις εναντίον του Ιράν.
Ωστόσο, μετά την ιρανική απάντηση και την κλιμάκωση της σύγκρουσης, η κυβέρνηση του Keir Starmer έκανε μια εντυπωσιακή αλλαγή στάσης.
Η απόφαση να επιτραπεί η χρήση βρετανικών βάσεων από τις αμερικανικές δυνάμεις χαρακτηρίστηκε από πολλούς αναλυτές ως μία από τις πιο εντυπωσιακές πολιτικές αναδιπλώσεις των τελευταίων ετών.
Η αλλαγή αυτή ήρθε ενώ ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Donald Trump είχε ασκήσει έντονη πίεση στους συμμάχους του ΝΑΤΟ, κατηγορώντας τους ότι διστάζουν να συμμετάσχουν ενεργά στην επιχείρηση για το άνοιγμα των θαλάσσιων οδών στα Στενά του Hormuz.


Η κρίσιμη σημασία των Στενών του Hormuz

Τα Στενά του Hormuz αποτελεί μία από τις σημαντικότερες θαλάσσιες αρτηρίες του πλανήτη.
Ένα τεράστιο ποσοστό του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου διέρχεται καθημερινά από το στενό αυτό πέρασμα.
Οι Φρουροί της Επανάστασης του Ιράν έχουν επιβάλει de facto περιορισμούς στη ναυσιπλοΐα στην περιοχή, σε μια προσπάθεια να ασκήσουν πίεση στις δυτικές δυνάμεις.
Η κατάσταση αυτή έχει προκαλέσει έντονη ανησυχία στις διεθνείς αγορές ενέργειας, καθώς οποιαδήποτε παρατεταμένη διακοπή στη ροή πετρελαίου από τον Περσικό Κόλπο θα μπορούσε να οδηγήσει σε σοβαρή οικονομική κρίση παγκοσμίως.
Ωστόσο, η προσπάθεια των δυτικών δυνάμεων να διασφαλίσουν τον έλεγχο του Hormuz δεν περιορίζεται μόνο σε ναυτικές επιχειρήσεις ή περιπολίες στον Περσικό Κόλπο.
Αντίθετα, αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης στρατιωτικής στρατηγικής που βασίζεται στη χρήση ενός εκτεταμένου δικτύου βάσεων σε Ευρώπη και Μέση Ανατολή.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, με τη στήριξη του Ηνωμένου Βασιλείου και του Ισραήλ, έχουν αναπτύξει μια πολυεπίπεδη στρατιωτική υποδομή που επιτρέπει την εκτόξευση επιθέσεων μεγάλης εμβέλειας εναντίον ιρανικών στόχων.
Σε αυτή τη στρατηγική αρχιτεκτονική, ορισμένες βάσεις αποκτούν ιδιαίτερη σημασία, καθώς λειτουργούν ως κόμβοι για την ανάπτυξη στρατηγικών βομβαρδιστικών και τη διεξαγωγή επιχειρήσεων μεγάλης κλίμακας.
Μία από τις πιο κρίσιμες εγκαταστάσεις σε αυτό το δίκτυο είναι η RAF Fairford στη Βρετανία, η οποία έχει μετατραπεί σε βασικό σημείο εκκίνησης για αεροπορικές επιθέσεις μεγάλης εμβέλειας.

Οι βάσεις και οι χώρες που ακολουθούν είναι πλέον στο στόχαστρο του Ιράν, που αιφνιδιάζει με τις πυραυλικές του δυνατότητες:

Συγκλονισμένη η Βρετανία – Φοβάται ιρανικό πυραυλικό χτύπημα, μετά το σοκ στη βάση Diego Garcia

Οι ιρανικοί πύραυλοι θα μπορούσαν θεωρητικά να φτάσουν μέχρι το Λονδίνο, μετά τις επιθέσεις στη βάση Diego Garcia, γράφει η Telegraph.
Η Βρετανία αναγνωρίζει την ευπάθεια του εναέριου χώρου της και προειδοποιεί για πιθανή απειλή κατά των συμμάχων των ΗΠΑ.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η άμυνα απέναντι σε τέτοια απειλή είναι περιορισμένη, με μόνο έξι αντιτορπιλικά τύπου 45 με συστήματα Sea Viper σε υπηρεσία, ενώ δεν υπάρχουν επίγειοι αντιαεροπορικοί σταθμοί για βαλλιστικούς ή υπερηχητικούς πυραύλους.
Η προστασία βασίζεται κυρίως στη βοήθεια των συμμάχων του ΝΑΤΟ.
Πηγές ασφαλείας και πρώην αξιωματούχοι προειδοποιούν ότι η στρατηγική του Ιράν μπορεί να επηρεάσει όχι μόνο εξωτερικά, αλλά και την εσωτερική ασφάλεια της Βρετανίας, μέσω δικτύων υποστηρικτών του καθεστώτος.
Ωστόσο, οι βρετανικές αρχές ξεκαθαρίζουν ότι δεν έχουν επιβεβαιωμένα στοιχεία για πυραύλους που στοχεύουν τη χώρα και τονίζουν ότι δεν υπάρχουν συγκεκριμένες πληροφορίες ότι το Ηνωμένο Βασίλειο αποτελεί στόχο.
Παράλληλα, οι Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις προειδοποιούν ότι το Ιράν αναπτύσσει πυραύλους ικανούς να φτάσουν σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, ενώ το υπουργείο Άμυνας του Ηνωμένου Βασιλείου χαρακτηρίζει τις ενέργειες της Τεχεράνης «απερίσκεπτες» και τονίζει τη στρατηγική σημασία των Στενών του Hormuz.

RAF Fairford - Η ευρωπαϊκή βάση των αμερικανικών βομβαρδιστικών

Μία από τις σημαντικότερες βάσεις που χρησιμοποιούνται από τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι η RAF Fairford στην Αγγλία.
Η βάση αυτή έχει μετατραπεί σε βασικό κόμβο για τις επιχειρήσεις των αμερικανικών στρατηγικών βομβαρδιστικών εναντίον στόχων στο Ιράν. Μετά την έγκριση της βρετανικής κυβέρνησης, η RAF Fairford φιλοξενεί μεγάλο αριθμό βαρέων βομβαρδιστικών της αμερικανικής πολεμικής αεροπορίας.
Μεταξύ αυτών βρίσκονται τα B 1B Lancer και B 52H Stratofortress, δύο από τα πιο ισχυρά στρατηγικά βομβαρδιστικά στον κόσμο.
Η χρήση της βάσης επιτρέπει στις Ηνωμένες Πολιτείες να μειώσουν σημαντικά τον χρόνο πτήσης προς τους ιρανικούς στόχους — περισσότερο από 50% σε σχέση με απογειώσεις από αμερικανικό έδαφος.
Αυτό σημαίνει ότι μπορούν να πραγματοποιούνται περισσότερες αποστολές σε μικρότερο χρονικό διάστημα.

Diego Garcia - Το στρατηγικό οχυρό στον Ινδικό Ωκεανό

Η βάση Diego Garcia αποτελεί εδώ και δεκαετίες έναν από τους πιο σημαντικούς στρατιωτικούς κόμβους των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ηνωμένου Βασιλείου.
Βρίσκεται σε μια εξαιρετικά στρατηγική τοποθεσία, στο σταυροδρόμι θαλάσσιων διαδρομών που συνδέουν την Αφρική, τη Μέση Ανατολή και την Ασία.
Η βάση λειτουργεί ως κέντρο εφοδιασμού, ναυτικών επιχειρήσεων και συλλογής πληροφοριών.
Το αεροδρόμιό της μπορεί να φιλοξενήσει στρατηγικά βομβαρδιστικά μεγάλου βεληνεκούς, ενώ το λιμάνι της μπορεί να δεχτεί μεγάλα πολεμικά πλοία και υποβρύχια.
Μεταξύ των δυνάμεων που σταθμεύουν εκεί βρίσκονται πυρηνικά υποβρύχια και αντιτορπιλικά με κατευθυνόμενους πυραύλους, ενώ συχνά φιλοξενούνται και stealth βομβαρδιστικά όπως το B 2 Spirit.
Από τη βάση αυτή μπορούν να εκτοξεύονται όπλα μεγάλης εμβέλειας χωρίς να εισέρχονται τα αεροσκάφη στον ιρανικό εναέριο χώρο, επιτρέποντας μαζικές επιθέσεις εναντίον στρατιωτικών υποδομών.

Το δίκτυο βρετανικών βάσεων στη Μέση Ανατολή και τη Μεσόγειο 

Το Ηνωμένο Βασίλειο διατηρεί ένα εκτεταμένο δίκτυο στρατιωτικών εγκαταστάσεων σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.
Στο Μπαχρέιν λειτουργεί η βάση HMS Jufair, η κύρια ναυτική εγκατάσταση της Βρετανίας στον Περσικό Κόλπο.
Στο Ομάν βρίσκεται η βάση Duqm, ένα σημαντικό κέντρο υποστήριξης για αεροπλανοφόρα και μονάδες των πεζοναυτών.
Στο Κατάρ το Ηνωμένο Βασίλειο χρησιμοποιεί τη μεγάλη αεροπορική βάση Al Udeid , η οποία λειτουργεί ως επιχειρησιακό κέντρο για τις αεροπορικές επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή.
Στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα η Βρετανία έχει πρόσβαση στη βάση Al Minhad Air Base, ενώ στην Κύπρο διατηρεί τις βάσεις σε Ακρωτήρι και Δεκέλεια.

Οι βάσεις αυτές αποτελούν κρίσιμα στοιχεία της δυτικής στρατιωτικής παρουσίας στην περιοχή και χρησιμοποιούνται για επιχειρήσεις αεροπορίας, επιτήρησης, ναυτικής ασφάλειας και υποστήριξης στρατευμάτων.

Ο κίνδυνος ενός Παγκοσμίου Πολέμου

Η επίθεση του Ιράν στο Diego Garcia σηματοδοτεί μια σημαντική γεωπολιτική εξέλιξη: τη μεταφορά της σύγκρουσης από τη Μέση Ανατολή στον Ινδικό Ωκεανό.
Η εξέλιξη αυτή δείχνει ότι η Τεχεράνη είναι διατεθειμένη να πλήξει όχι μόνο τις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και τους συμμάχους τους που διευκολύνουν τις επιθέσεις εναντίον της.
Το γεγονός ότι μέχρι στιγμής καμία βρετανική βάση στη Μέση Ανατολή δεν έχει αποτελέσει άμεσο στόχο ιρανικών πυραύλων δεν σημαίνει ότι αυτό δεν μπορεί να συμβεί στο μέλλον.

Πολλοί ειδικοί προειδοποιούν ότι, εάν η σύγκρουση συνεχίσει να κλιμακώνεται, οι βάσεις αυτές είναι σίγουρο πως θα βρεθούν στο στόχαστρο.
Η εμπλοκή των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου και του Ισραήλ σε μια ολοένα πιο επιθετική στρατηγική απέναντι στο Ιράν αυξάνει δραματικά τον κίνδυνο μιας ευρύτερης περιφερειακής σύγκρουσης.
Μια τέτοια σύγκρουση θα μπορούσε να επηρεάσει όχι μόνο τη Μέση Ανατολή αλλά και την παγκόσμια οικονομία, την ενεργειακή ασφάλεια και τη διεθνή σταθερότητα.

Η ιστορία έχει δείξει ότι οι πόλεμοι που ξεκινούν ως «περιορισμένες επιχειρήσεις» συχνά εξελίσσονται σε πολύ μεγαλύτερες συγκρούσεις.
Και καθώς όλο και περισσότερες χώρες εμπλέκονται στην αντιπαράθεση, ο κόσμος βρίσκεται αντιμέτωπος με έναν κίνδυνο που δεν μπορεί πλέον να αγνοηθεί: την πιθανότητα ενός πολέμου που θα ξεπεράσει κατά πολύ τα σύνορα της Μέσης Ανατολής και θα επηρεάσει ολόκληρο τον πλανήτη.

www.bankingnews.gr