Ευθείες απειλές για ολοκληρωτική καταστροφή της Ελλάδας σε περίπτωση επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια νότια της Κρήτης εξαπολύουν κύκλοι του τουρκικού βαθέος κράτους.
Η Άγκυρα ξεκαθαρίζει πως καμία αμυντική συμφωνία με τη Γαλλία
Το κλίμα οξύνεται επικίνδυνα, καθώς η τουρκική πλευρά διαμηνύει σε όλους τους τόνους πως η «Γαλάζια Πατρίδα» δεν τίθεται υπό διαπραγμάτευση.
Εκφραστής του τουρκικού βαθέος κράτους, o διευθυντής της «Milliyet» και port parole της τουρκικής κυβέρνησης, Uzay Sendir, γράφει:
Με τις εκλογές να έχουν προγραμματιστεί για τον Οκτώβριο του 2026 στο Ισραήλ, τον Μάιο του 2027 στην Ελλάδα και τον Φεβρουάριο του 2028 στο ελληνοκυπριακό τμήμα της Κύπρου, και με τις προσπάθειες συγκέντρωσης ψήφων μέσω της Τουρκίας να συνεχίζονται και στις τρεις χώρες, η δυσάρεστη λέξη «πόλεμος» χρησιμοποιείται υπερβολικά συχνά.
Όπως επισημαίνει, «Πρέπει να είμαστε ρεαλιστές και να προετοιμαστούμε ανάλογα.
Εδώ και αρκετό καιρό, υπάρχουν συζητήσεις για ένα σενάριο βάσει του οποίου η Ελλάδα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια νότια και δυτικά της Κρήτης, τα οποία δεν βλέπουν στο Αιγαίο Πέλαγος, προκειμένου να παρακάμψει τη συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης.
Η Αθήνα γνωρίζει πολύ καλά ότι η Άγκυρα δεν θα δεχτεί ένα τέτοιο βήμα που θα σφετεριζόταν την υφαλοκρηπίδα της Τουρκίας και τα δικαιώματα της “Γαλάζιας Πατρίδας” στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να κάνει ένα τέτοιο βήμα βασιζόμενη στην αμυντική συμφωνία της με τη Γαλλία.
Θα ρωτήσετε “Πώς το ξέρετε;”, οπότε επιτρέψτε μου να σας πω:
Στη Μάγχη, πολύ κοντά στις γαλλικές ακτές αλλά που ανήκουν στη Μεγάλη Βρετανία, βρίσκονται τα νησιά Τζέρσεϊ και Γκέρνσεϊ.
Η διεθνής διαιτησία έχει οριοθετήσει τα χωρικά ύδατα αυτών των νησιών υπέρ της Γαλλίας.
Το Παρίσι δεν θα εμπλεκόταν ποτέ σε μια διαμάχη, πόσο μάλλον σε έναν πόλεμο, που θα δημιουργούσε προηγούμενο εναντίον του.
Όσον αφορά τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας, την οποία η Ελλάδα παρουσιάζει ως διεθνές δίκαιο, πρώτον, η Τουρκία αντιτίθεται επίμονα σε αυτήν τη σύμβαση, η οποία παρέχει στην Άγκυρα νομικά δικαιώματα.
Δεύτερον, τα διεθνή δικαστήρια έχουν αποφανθεί όχι σύμφωνα με τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας, αλλά σύμφωνα με τις συγκεκριμένες συνθήκες των χωρών σε περιπτώσεις όπως η διαμάχη για το Φιδονήσι μεταξύ Ρουμανίας και Ουκρανίας, η συνοριακή διαμάχη μεταξύ Κατάρ και Μπαχρέιν και η διαμάχη για την υφαλοκρηπίδα μεταξύ Λιβύης και Μάλτας.
Η κατάσταση θα είναι ακριβώς η ίδια για το Αιγαίο. Η Αθήνα το γνωρίζει πολύ καλά αυτό.
Η μονομερής επέκταση των χωρικών υδάτων της Ελλάδας στο Αιγαίο Πέλαγος στα 12 ναυτικά μίλια θα μείωνε τα διεθνή ύδατα της Τουρκίας από 49% σε 19%, αυξάνοντας τα χωρικά ύδατα της Ελλάδας στο 71,5%.
Αυτό όχι μόνο θα περιόριζε το τουρκικό ναυτικό στις δικές του ακτές, αλλά θα ενοχλούσε και χώρες όπως η Ρωσία, η Ουκρανία, η Ρουμανία και η Βουλγαρία, οι οποίες χρησιμοποιούν το Αιγαίο ως εμπορική οδό, και θα επηρέαζε όλους τους παγκόσμιους παράγοντες.
Δηλώσεις όπως “Σίγουρα θα χρησιμοποιήσουμε την αεροπορική μας υπεροχή” δεν πρέπει να λαμβάνονται πολύ σοβαρά υπόψη.
Στην Αθήνα, υπάρχουν μικρά ακροδεξιά κόμματα όπως η Ελληνική Λύση, η ΝΙΚΗ και οι Σπαρτιάτες που είναι ανοιχτά σε στρατιωτική αντιπαράθεση με την Τουρκία, καθώς και σημαντικές κεντροδεξιές πολιτικές προσωπικότητες όπως ο πρώην πρωθυπουργός Σαμαράς ή ο Κώστας Καραμανλής.
Και στην Τουρκία, υπάρχουν εκείνοι που, αντί για μακροχρόνιες διαπραγματεύσεις, θέλουν να δουν ένα σενάριο βάσει του οποίου αυτά τα άτομα, αντί για τον Μητσοτάκη, θα γίνουν Πρωθυπουργός ή εταίρος συνασπισμού της άκρας δεξιάς, λύνοντας έτσι το ζήτημα μια για πάντα.
Δεδομένου ότι ακόμα κι αν διαπληκτιστούμε, τελικά θα πρέπει να καθίσουμε και να καταλήξουμε σε συμφωνία, κανείς δεν φαίνεται να συνειδητοποιεί ότι η νοοτροπία στην Αθήνα που δεν μπορεί να αποδεχτεί μια συμφωνία χωρίς διαμάχη, παρασύρει την Ελλάδα, όχι την Τουρκία, στην καταστροφή.
Όσον αφορά τις δηλώσεις που έγιναν σχετικά με τη συμμαχία μεταξύ Ισραήλ, Ελλάδας και ελληνοκυπριακής διοίκησης:
Το πιο συνηθισμένο σενάριο που ακούω είναι ότι αυτοί οι τρεις σκοπεύουν να αποκτήσουν το πάνω χέρι σε μια σύντομη σύγκρουση και στη συνέχεια να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με πλεονέκτημα λόγω της διεθνούς πίεσης για κατάπαυση του πυρός.
Αμφιβάλλω αν υπάρχει έστω και ένας κυβερνητικός αξιωματούχος σε αυτές τις πρωτεύουσες που να πιστεύει σε αυτό το σενάριο.
Θα ήταν απόλυτη τρέλα να σκεφτεί κανείς ότι η Τουρκία θα έμενε άπραγη μετά από μια σύγκρουση που θα καταλήξει με την άλλη πλευρά να κερδίζει ενδεχομένως το πάνω χέρι.
Άλλες πρωτεύουσες γνωρίζουν επίσης ότι με τη στρατιωτική ισχύ της Τουρκίας, τις συμμαχίες στις οποίες συμμετέχει και τα μαθήματα που έχει αντλήσει από την ιστορία της, η Άγκυρα δεν θα μείνει στάσιμη και δεν μπορεί να μείνει στάσιμη...»
Περί Κύπρου
Όσον αφορά τη «μύγα» (σ.σ. έτσι τη γράφει) της Ανατολικής Μεσογείου, ο Sendir γράφει:
«Ο Ελληνοκύπριος ηγέτης Χριστοδουλίδης είναι άνθρωπος με έργα.
Γιος Ελληνοκύπριου αγρότη, σπούδασε στις ΗΠΑ στο Κέντρο Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών με υποτροφία.
Ιδρύθηκε το 1974 και αποτελεί εστία για τους υποστηρικτές του ελληνοκυπριακού λόμπι.
Προφανώς, η εκπαίδευση δεν πήγε όπως είχε προγραμματιστεί, καθώς ο Χριστοδουλίδης είναι σημαντικός υποστηρικτής του κόμματος ΕΛΑΜ, με το οποίο οι Έλληνες πολιτικοί αρνήθηκαν να συναντηθούν κατά τις επισκέψεις τους στην Κύπρο.
Δεν έχει καμία θέση στην Αθήνα.
Μετά από καταγγελίες για διαφθορά που ήρθαν στο φως τον περασμένο Ιανουάριο, η σύζυγός του, Φιλίπα Καρσέρα, αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τη θέση της ως επικεφαλής του Ανεξάρτητου Οργανισμού Κοινωνικής Στήριξης και ο κουνιάδος του, Χαράλαμπος Χαραλάμπους, παραιτήθηκε από τη θέση του ως Διευθυντής του Προεδρικού Γραφείου.
Η νομική υπόθεση βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη.
Ο Χριστοδουλίδης δεν μπορεί ούτε να ξεκινήσει μόνος του πόλεμο ούτε να συνάψει ειρήνη. Επομένως, δεν είναι κάποιος που πρέπει να ληφθεί υπόψη σε σενάρια της Ανατολικής Μεσογείου.
Δεν είναι ασυνήθιστο να προέρχονται από την Αθήνα προκλητικά μηνύματα κατά τη διάρκεια προεκλογικών περιόδων».
Το πρόβλημα εδώ είναι η γλώσσα αυτών των προκλητικών μηνυμάτων και το σημείο στο οποίο κλιμακώνονται.
Σήμερα, περίπου δύο εκατομμύρια άνθρωποι πηγαίνουν στην Ελλάδα από την Τουρκία, αλλά στους δρόμους, δεκάδες εκατομμύρια περισσότεροι σκέφτονται: “Μακάρι να ερχόταν στην εξουσία κάποιος πιο τολμηρός αντί του Μητσοτάκη, ώστε να μπορέσουμε να κάνουμε ό,τι πρέπει”.
Ας μην ξεχνάμε ότι διεξάγονται και εκλογές στην Τουρκία, και υπάρχει και κοινή γνώμη στην Τουρκία.
Επομένως, πρέπει να τεντώσουμε το σχοινί αρκετά ώστε να μη σπάσει, καταλήγει ο Sendir.
ΥΓ. Προς κάθε κακοπροαίρετο ενδιαφερόμενο: το Banking News έχει αποδείξει τα πατριωτικά του συναισθήματα πολλάκις, σερβίροντας αλήθειες πικρές τόσο πολύ, που κάποιοι δυσκολεύονται να τις καταπιούν. Στους «υπερπατριώτες» που θα τρέξουν να κρυφτούν στην περίπτωση επεισοδίου ενώ εμείς θα είμαστε στις επάλξεις, να πούμε «έχε κοντα τους φίλους, αλλά και πιο κοντά τους αντιπάλους». Η γνώση είναι... δύναμη.
www.bankingnews.gr